Hadi Foroughi

Basketball player, Iranian university championship winner, and basketball coach. Shot in the chest by Islamic Republic suppression forces during Iranian national revolution in Ariashahr, Tehran. Family searched for his body in Kahrizak for two days. Family faced security threats during burial. His nephew was arrested before burial. Security agents threatened the family that if slogans were chanted during the ceremony, they would not see him. Finally buried in Asadabad, Hamedan. Had a master's degree in physical education from Beheshti University, played with Pegah Hamedan basketball team in the premier league, and was champion of university competitions with Beheshti University team alongside national team players like Behshad Arabzadeh and Amirhossein Rezaifar. Had a 3-year-old son.

صدای پسر سه‌ساله، اتاق را پر می‌کند. نه از مرگ چیزی می‌داند و نه از گلوله. فقط می‌داند پدرش مدت‌هاست خانه نیامده است. با امیدی کودکانه از مادرش می‌پرسد: «بابایی پاش خوب شد؟ می‌تونه بیاد پیشمون؟» مادر چند ثانیه سکوت می‌کند؛ همان چند ثانیه‌ای که میان حقیقت و کودکی فاصله می‌اندازد. بعد آرام می‌گوید: «بابایی تو قلبمونه. نمی‌تونه بیاد پیشمون، ولی همیشه مواظبمونه.» پسرک انگار هنوز دنبال پاسخی می‌گردد که برای دنیای کوچکش قابل‌فهم باشد. کمی فکر می‌کند و بعد می‌پرسد: «هالکه؟» مادر لبخند می‌زند؛ لبخندی که اندوه از پشت آن پیداست. «آره… بابایی هالکه. قهرمانه.» شاید هیچ مادری دوست نداشته باشد روزی مفهوم مرگ را با قهرمان‌های قصه برای فرزندش توضیح دهد. اما حالا مادر این کودک باید نبودن پدر را با واژه‌هایی برایش توضیح دهد که بتواند در دنیای سه‌سالگی‌اش بفهمد. آن پدری که این کودک هر روز سراغش را می‌گیرد، هادی فروغ است؛ مردی اهل اسدآباد همدان و ساکن تهران، ورزشکاری که سال‌ها زندگی‌اش با زمین بسکتبال گره خورده بود. هادی در تیم پگاه همدان بازی کرده بود و همراه تیم دانشگاه شهید بهشتی به قهرمانی مسابقات دانشگاه‌های کشور رسیده بود. او کارشناسی ارشد تربیت‌بدنی داشت و پس از سال‌ها بازی، مربی‌گری بسکتبال را نیز تجربه کرده بود. ورزش تنها بخش زندگی هادی نبود. بعدها فروشگاهی برای فروش لپ‌تاپ و تجهیزات رایانه در پاساژ نور تهران راه‌اندازی کرد. در کنار کار و ورزش، خانواده‌اش بخش مهمی از زندگی او بودند؛ همسری که امروز باید نبودنش را برای پسر کوچکشان توضیح دهد و کودکی که هنوز منتظر بازگشت پدر است. شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، هادی در آریاشهر تهران به خیابان رفت؛ در روزهایی که مردم شهرهای مختلف ایران در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای اعتراض در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی به خیابان‌ها آمده بودند. معترضان با شعارهایی چون «جاوید شاه»، «مرگ بر دیکتاتور» و «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده» مخالفت خود را با جمهوری اسلامی و خواستشان را برای تغییر حکومت اعلام می‌کردند. حضور هادی نیز در بستر همین اعتراضات بود؛ اعتراضاتی که پاسخ نیروهای حکومتی به آن‌ها با خشونت و شلیک همراه شد. هادی در آریاشهر هدف شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. گلوله به سینه‌اش اصابت کرد و زندگی مردی ۴۳ ساله را پایان داد؛ مردی که پسر سه‌ساله‌اش هنوز نمی‌دانست چرا پدرش به خانه برنمی‌گردد. خانواده دو روز در سردخانه‌ها و مراکز مختلف به دنبال پیکر او گشتند تا سرانجام در ۲۰ دی توانستند او را تحویل بگیرند. دو روز بعد، در زادگاهش اسدآباد، به خاک سپرده شد. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، پیش از خاک‌سپاری فشارها و تهدیدهای امنیتی بر خانواده وارد شده بود. یکی از بستگان هادی نیز پیش از مراسم بازداشت شد و به خانواده هشدار داده بودند که اگر مراسم به اعتراض تبدیل شود، آزادی او به خطر خواهد افتاد. پس از آن، زندگی خانواده‌ی هادی با جای خالی و دلتنگی او ادامه پیدا کرد. ویدئوهایی که همسر هادی منتشر می‌کند، لحظه‌هایی از همین دلتنگی را نشان می‌دهند؛ کودک هنوز سراغ بابا را می‌گیرد و مادر تلاش می‌کند حقیقتی را که برای خودش هم سنگین است، به زبان او ترجمه کند. او هنوز فکر می‌کند شاید پای بابا زخمی شده باشد؛ شاید خوب شود، در باز شود و پدر دوباره او را در آغوش بگیرد. اما گلوله‌ای که به سینه‌ی هادی فروغ نشست، فرصت بازگشت به خانه را از او گرفت. امروز، همسرش باید هم داغ او را تحمل کند و هم برای کودکش از پدری بگوید که دیگر نمی‌تواند دست‌هایش را دور او حلقه کند. «بابایی تو قلبمونه…» شاید سال‌ها بعد، پسر هادی معنای این جمله را بهتر بفهمد. شاید روزی بداند پدرش در چه روزهایی به خیابان رفت و چرا دیگر به خانه برنگشت. اما امروز، در دنیای سه‌سالگی، هنوز همان پاسخ مادر برایش کافی است: بابا هالک است. قهرمانی که نمی‌تواند به خانه برگردد؛ اما در تمام پرسش‌های کودکانه‌اش، هنوز همان بابایی است که منتظر آمدنش می‌ماند.