Farhad Pourkaveh Dehkordi

Bakhtiari ethnicity. Killed by proxy forces of the Islamic Republic (Iraqi forces) during recent protests. He defended himself and people against repression by Iraqi terrorist forces, confronted them and neutralized one of them, but terrorists from Hashd al-Shaabi fired seven bullets into his chest

فرهاد پورکاوه دهکردی، فرزند سهراب، ۴۲ ساله بود؛ مردی متأهل و پدر دو فرزند، اهل هفتگل خوزستان و ساکن بهارستان اصفهان. صاحب یک بوتیک بود و زندگی‌اش را با کار و تلاش برای خانواده می‌گذراند. فرهاد، جودوکار بود؛ ورزیده و آماده، اما آنچه بیشتر از توان جسمانی‌اش در یاد نزدیکانش مانده، روحیه‌ای بود که نمی‌توانست در برابر بی‌عدالتی، به‌سادگی سکوت کند. او پیش‌تر داغ سنگینی را تجربه کرده بود؛ سه سال قبل یکی از فرزندانش را از دست داده بود. پس از آن، زندگی برایش با جای خالی فرزندی که دیگر نبود ادامه پیدا کرد. از فرهاد، حالا یک کودک پنج‌ماهه و پسری ۱۵ ساله به یادگار مانده‌اند؛ دو کودکی که باید بزرگ شوند و جای خالی پدر را در خانه‌ای احساس کنند که روزی حضور او در آن جریان داشت. شامگاه ۱۹ دی، فرهاد در خیابان کنار وهمراه همرزمانش بود. در جریان آن شب چنان برای نجات جان همرزمانش تلاش کرد که شجاعتش هنوز هم در میان اهالی محله به یاد آورده می‌شود. شامگاه ۲۱ دی، حوالی ساعت ۸ شب، در خیابان الفت بهارستان و مقابل مغازه فرهاد، مأموران حکومت مردم را تهدید می‌کردند. فرهاد در واکنش به این وضعیت شروع به شعار دادن کرد. بر سر تعطیلی مغازه نیز میان او و مأموران درگیری شکل گرفت؛ درگیری‌ای که فرهاد در آن، با وجود فشار و تعداد بیشتر مأموران، عقب ننشست و ایستادگی کرد. تعداد مأموران به هفت نفر رسید، اما مقاومت و شجاعت فرهاد باعث شد دو واحد دیگر نیز به محل اعزام شوند. فرهاد، با وجود آنکه دستش شکسته و پایش مجروح شده بود، توانست برای مدتی از آنها فاصله بگیرد و فرار کند. اما در جریان فرار، هفت بار از پشت سر به او شلیک کردند و دست و پایش را شکستند. سرانجام با شدت گرفتن جراحات، به بیمارستان منتقل شد؛ اما دیگر فرصتی برای بازگشت به خانه و دیدن همسر و فرزندانش پیدا نکرد. پس از کشته‌شدن او، خانواده نیز با فشار و تهدید امنیتی روبه‌رو شدند و مغازه‌اش تخریب و خودرویش ربوده شد. چهل روز بعد، ۲۸ بهمن، خانواده و نزدیکان فرهاد بر سر مزارش جمع شدند. چهلم، برای آنان فرصتی بود برای دوباره گفتن نام مردی که هنوز، باور نبودنش آسان نبود. مادر فرهاد کنار مزار پسرش نشست. بغض در صدایش بود، اما کلماتش از مردی می‌گفت که به باور او تا آخرین لحظه ایستاده بود: «چقدر جنگیدی تا کشتنت، روله... تو اندازه یک ارتش جنگیدی. کسی ندید، کسی ندید تو چطور جنگیدی.» همسر فرهاد نیز از او گفت؛ از مردی که به گفته‌ی خودش نمی‌توانست ظلم را ببیند: «فرهاد با عدالت بود و نمی‌تونست ظلم رو ببینه.» حالا همسر فرهاد باید مسئولیتی را که او بر دوش داشت ادامه می‌داد؛ مسئولیت دو کودکی که یکی تنها پنج ماه از آمدنش به دنیا گذشته بود. او گفت: «فرهاد این مسئولیت رو به من سپرد و من هم با جون و دل به بچه‌هام خدمت می‌کنم و افتخار می‌کنم.» و بعد، از داغی گفت که قرار نیست با گذشت روزها از میان برود: «داغ فرهاد همیشه روی سینه‌ی من و بچه‌هام باقی می‌مونه، ولی افتخار می‌کنم به همسر نترسم، به شیرمردی که یک‌تنه به جنگ هزاران نفر رفت... و هیچ‌وقت خونش پایمال نخواهد شد.» در کنار مزار، همسر فرهاد گریه را با کل‌کشیدن و دست‌زدن درهم آمیخت. انگار نمی‌خواست یاد فرهاد فقط با تصویر یک مرگ و یک سنگ قبر گره بخورد. او از حاضران خواست به احترام فرهاد دست بزنند. به احترام مقاومت، شجاعت،شرف و زیست انسانی فرهاد.