Ali Mohammaddoust

علی محمددوست ۲۲ سال داشت و در چالوس زندگی می‌کرد. پدرش سال‌ها پیش او و مادرش را ترک کرده بود و علی در کنار مادرش بزرگ شده بود. از سال‌های جوانی کار می‌کرد و زندگی‌اش را با درآمد خودش می‌گذراند. کارش را با دست‌فروشی لباس آغاز کرده بود و بعدها فروشنده شد و در زمینه‌ی لباس، کیف و کفش کار می‌کرد. از عکس‌هایی که از او به جا مانده، جوانی خوش‌پوش با انتخاب‌های متفاوت در لباس و عینک دیده می‌شود؛ ظاهری که با سال‌ها کار کردن در بازار پوشاک هم بی‌ارتباط نبود. موسیقی بخش دیگری از زندگی علی بود. به خواندن علاقه داشت و رپ را هم دوست داشت؛ گاهی برای دل خودش رپ می‌خواند، بی‌آن‌که موسیقی شغل یا فعالیت حرفه‌ای‌اش باشد. زندگی اما برای او تنها کار و موسیقی نبود. مادرش بیمار و در آسایشگاهی در کرج بستری بود و علی بخشی از درآمدش را هر ماه برای او می‌فرستاد. در ۲۲ سالگی، هم خرج زندگی خودش را درمی‌آورد و هم تا جایی که می‌توانست مراقب مادرش بود. روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات چالوس، علی هدف شلیک سلاح جنگی قرار گرفت. پس از مجروح‌شدن او را به بیمارستان رساندند، اما کسی از دوستان و آشنایانش نمی‌دانست علی آن‌جاست و در بیمارستان همراهی نداشت. علی بر اثر جراحات جان باخت و پیکرش به سردخانه منتقل شد. پس از آن، دوستان و کسانی که از محیط کار علی او را می‌شناختند، پیگیر پیکرش شدند. در نهایت دایی علی از گیلان آمد و پیکر او را تحویل گرفت. علی برای خاک‌سپاری به گیلان منتقل شد و همان‌جا به خاک سپرده شد. اما چالوس، شهری که علی در آن زندگی و کار کرده و آخرین روز زندگی‌اش را نیز در خیابان‌های آن گذرانده بود، برای چهلم دوباره میزبان یاد او شد. دوستان علی برایش اعلامیه دادند و مراسم چهلم او رادر چالوس برگزار کردند؛ مراسمی که شمار زیادی از مردم نیز در آن حضور یافتند. روایت تنهایی علی پس از انتشار در فضای مجازی، همدردی بسیاری را برانگیخت. زیر پست‌هایی که درباره‌ی زندگی و مرگ او منتشر می‌شد، کسانی که هرگز علی را ندیده بودند، می‌نوشتند: «من خواهرشم»، «من برادرشم» و «من مادرشم». این همدلی به مادر علی نیز رسید. دوستانش او را تنها نگذاشتند و با شناخته‌شدن شرایطش، افراد دیگری نیز برای کمک به مادر بیمار علی اعلام آمادگی کردند. علی دیگر نبود تا مثل هر ماه بخشی از درآمدش را برای مادرش بفرستد؛ اما بعد از او، آدم‌های دیگری می‌خواستند سهمی در مراقبت از مادری داشته باشند که علی سال‌ها با حاصل کارش از او حمایت کرده بود؛ ادای دینی به جوانی که در ۲۲ سالگی، در خیابان‌های چالوس برای آزادی وطنش جان داد.