Bahram Zahedi

جاویدنام بهرام زاهدی، شهروند ۴۲ ساله‌ی گیلک، زاده و ساکن رشت، متأهل و دارای دو فرزند بود. این پدر، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در دومین شب فراخوان رضا پهلوی، به هم‌شهریانش در خیابان‌های رشت پیوست و در محدوده‌ی دروازه لاکان، با شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی به سَر، جان خود را از دست داد. ویدئوهای به‌جا مانده از او، تصویر انسانی ساده و بی‌آلایش را نشان می‌دهند؛ انسانی که از نور خورشید در میان برگ‌ها به وجد می‌آمد و بی‌هیچ واهمه‌ای، بدون غرور پدرانه، با فرزندانش صمیمانه سخن می‌گفت. در یکی از ویدئوها، دختر خردسالش را با مهربانی پند می‌دهد و از عشقش به او می‌گوید. در پیام‌هایی دیگر، از پسر جوانش عذرخواهی می‌کند که نتوانسته آن‌گونه که می‌خواسته برایشان زندگی بسازد و بی‌پرده از احساسات پدرانه‌اش حرف می‌زند. پدری معمولی که تصاویر به‌‌جا مانده، او را همواره در حال کار و تلاش نشان می‌دهد؛ اما قلبش از ناتوانی در فراهم کردن رفاه دلخواه برای خانواده‌اش آزرده است. زندگی دشواری که به‌واسطه‌ی حکومت تمامیت‌طلب جمهوری اسلامی و تحمیل شرایط هر روز سخت‌تر، زیر فشارهای کمرشکن اقتصادی، گریبان‌گیر میلیون‌ها انسانِ شریف ایرانی شده است؛ و شرم آن تا ابد بر گردن این حکومت باقی خواهد ماند. حکومتی، که این‌همه رنج را بر ایرانیان تحمیل کرد، پاسخ اعتراضِ به حقشان را با کشتاری باور‌نکردنی داد؛ سرکوب‌گران، به این پدر زحمت‌کش، که تمام دغدغه‌اش رفاه و آسایش فرزندانش بود، چندین گلوله‌ی جنگی شلیک کردند و برای اطمینان از کشته شدنش، آخرین تیر را به سرش زدند تا خانواده‌ای خو‌گرفته به مهرش، تا ابد در حسرت دیدارش باقی بمانند.