Ali Najafzadeh

چهره‌ی خندان علی در عکس‌هایی که از او به‌جا مانده، همان چیزی است که همه‌ی آشنایانش اول از آن یاد می‌کنند: چهره‌ای معصوم، با لبخندی که انگار هیچ‌وقت از صورتش کنار نمی‌رفت. علی نجف‌زاده، برادر عرفان، اهل و ساکن مشهد، دانشجوی کارشناسی ارشد میکروبیولوژی در دانشگاه مشهد بود و آینده‌اش را میان کتاب‌ها، آزمایشگاه‌ها و راهروهای دانشگاه جست‌وجو می‌کرد. جوانی که روزهایش با درس و پژوهش می‌گذشت و رؤیاهایش را آرام و با حوصله، صفحه به صفحه می‌ساخت. یکی از هم‌دانشگاهی‌هایش او را این‌طور به یاد می‌آورد: «علی همونی بود که تو هر نقطه از دانشکده می‌دیدمش، میومد و می‌گفت: چطوری؟» همین یک جمله‌ی ساده، تصویر علی را کامل می‌کند: کسی که حال دیگران برایش مهم بود و هر جا می‌رسید، مهربانی‌اش زودتر از خودش می‌رسید. زمستان ۱۴۰۴، خشمی که سال‌ها زیر پوست شهرها انباشته شده بود، با سقوط ارزش پول ملی و گرانی سرریز کرد و از بازار به خیابان‌ها رسید. چیزی نگذشت که خواسته‌ی مردم از نان و معیشت فراتر رفت و به آزادی و پایان این حکومت رسید. در همین روزها، شاهزاده رضا پهلوی از ایرانیان دعوت کردند که شامگاه ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه در خیابان‌ها حاضر شوند و یک‌صدا خواسته‌شان را فریاد بزنند. مشهد هم مثل بسیاری از شهرهای ایران، این دعوت را بی‌پاسخ نگذاشت. علی به این فراخوان پاسخ مثبت داد. در یک شب سرد زمستانی، کتاب‌ها را کنار گذاشت و همگام با دیگر مردم شهرش به خیابان رفت. شامگاه ۱۹ دی‌ماه، در تجمعات بلوار هاشمیه‌ی مشهد، هدف شلیک گلوله‌های جنگی نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی قرار گرفت. پس از آن، ده روز سکوت و بی‌خبری آغاز شد. خانواده‌ی علی ده روز تمام به دنبال او گشتند. پس از گذشت این ده روز، نیروهای حکومتی با خانواده تماس گرفتند و از آن‌ها خواستند برای تحویل پیکرش به سردخانه مراجعه کنند. وقتی خانواده برای شناسایی به سردخانه رفتند، دو نشانه حکایت از آن داشت که علی پس از اصابت گلوله، فقط زخمی شده و به بیمارستان منتقل شده بود. نشانه‌ی اول، مچ‌بند بیمارستان بود که هنوز بر مچ دست بی‌جانش بسته بود و رازی از آخرین ساعت‌های زندگی‌اش را با خود داشت. نشانه‌ی دوم، لکه‌ی خون سرخی بود که با وجود غسل و شست‌وشو، از تار و پود کفن گذشته و بر آن نقش بسته بود. خاک‌سپاری علی، همانند دیگر جاویدنامان انقلاب شیر و خورشید، با تدابیر شدید امنیتی برگزار شد. خانواده‌ی علی به یاد او سه نهال تاغ بر زمین کاشتند؛ درختی که در سخت‌ترین خاک‌ها و خشک‌ترین بیابان‌ها ریشه می‌دواند و می‌ماند. آن‌ها این نهال‌ها را کاشتند تا یاد علی همیشه سبز بماند و با هر بهار، دوباره شکوفا شود.