Ruhollah Mehdian Toroghi

برای شناختن روح‌الله مهدیان طرقی، شاید باید از جایی شروع کرد که هنوز خبری از آن پنج روز نبود؛ از مردی که زندگی‌اش میان خانه، خانواده و ورزش می‌گذشت. روح‌الله متأهل و پدر دو فرزند، سال‌هایی از زندگی‌اش را با ورزش گذرانده بود؛ بدنسازی، بوکس و ورزش‌های رزمی برایش چیزی فراتر از سرگرمی بود. او قهرمان بدنسازی بود و در ورزش‌های رزمی نیز فعالیت می‌کرد و به‌عنوان مربی و استاد این رشته‌ها شناخته می‌شد. بدنی که با تمرین ساخته شده بود، برای او فقط نشانه‌ی قدرت نبود؛ حاصل سال‌ها انضباط، تکرار و ایستادگی بود. آدم‌هایی که ورزش را جدی دنبال می‌کنند، خوب می‌دانند بدن قوی یک‌شبه ساخته نمی‌شود. پشت هر حرکت درست، ساعت‌ها تمرین است و پشت هر نتیجه، روزهایی که باید خستگی را تحمل کرد و دوباره ادامه داد. روح‌الله سال‌ها با چنین نظمی زندگی کرده بود؛ مردی در میانه‌ی زندگی که در کنار نقش‌های خانوادگی‌اش، ورزش، بخش شناخته‌شده‌ای از هویتش بود. برای دو فرزندش اما احتمالاً او نه قهرمان بدنسازی بود و نه استاد ورزش‌های رزمی؛ پدرشان بود. همان مردی که قرار بود شب به خانه برگردد، روزهای بعد را ببیند و زندگی معمولی‌اش را ادامه دهد. پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، روح‌الله همراه دوستانش راهی اعتراضات مشهد شد. خیابان‌های اطراف هفت‌تیر، آن روز صحنه‌ی درگیری میان معترضان و نیروهای سرکوبگر بود. جمعیت، شلوغی، دویدن و صدای تیراندازی، فضای منطقه را به‌هم ریخته بود. در چنین شرایطی، روح‌الله، هنگام تلاش برای کمک به فردی مجروح در معرض شلیک قرار گرفت. بعد از آن، دیگر کسی نتوانست او را پیدا کند. آنچه برای خانواده باقی ماند، چند ساعت نگرانی نبود. روز اول گذشت و خبری نشد. بعد روز دوم و بعد سوم و چهارم. روح‌الله رفته بود و هیچ‌کس نمی‌دانست کجاست. خانواده شروع کردند به جست‌وجو؛ هر جایی که احتمال می‌دادند رفته باشد، هر مرکزی که شاید نامی از او در آن ثبت شده باشد، هر نشانی که می‌توانست آنها را یک قدم به او نزدیک‌تر کند. پنج روز، جست‌وجو ادامه داشت. پنج روزی که در آن، امید و ترس مدام جای یکدیگر را می‌گرفتند. سرانجام رد او به بهشت رضا رسید. پیکر روح‌الله را در حالی پیدا کردند که آثار ضرب‌وشتم بر بدنش دیده می‌شد و گلوله‌ای به پهلو، در ناحیه کمر، اصابت کرده بود. برای خانواده‌ای که پنج روز تمام دنبال پیدا کردن او بودند، رسیدن به این نقطه به معنای پایان انتظار بود؛ اما پایانی که هیچ شباهتی به آنچه آرزو می‌کردند نداشت. پیکر را باید تحویل می‌گرفتند. روند اداری طولانی بود و خانواده در شرایطی که هنوز با واقعیت مرگ او کنار نیامده بودند، ناچار بودند میان مراحل اداری و پیدا کردن راهی برای تحویل گرفتن پیکر رفت‌وآمد کنند. سرانجام با کمک یک آشنا توانستند پیکر را بدون پرداخت هزینه تحویل بگیرند و روز ۲۳ دی، روح‌الله را به خاک سپردند. پس از کشف پیکر و خاکسپاری، فشارهای امنیتی بر خانواده ادامه پیدا کرد. آنها از رسانه‌ای کردن نام و جزئیات کشته‌شدن روح‌الله منع شدند. حتی از بنیاد شهید با مادرش تماس گرفتند و به او گفتند که پسرش «شهید» شده است. برای مادری که پنج روز نمی‌دانست پسرش کجاست، بعد پیکر او را با آثار گلوله و ضرب‌وشتم تحویل گرفت و به خاک سپرد، این تماس نمی‌توانست چیزی از آنچه گذشته بود کم کند و یا راه یا دیدگاه پسرش را تغییر دهد . روح‌الله همان مردی است که پنج روز دنبالش گشتند؛ همان پدری که دو فرزند داشت؛ همان ورزشکاری که سال‌ها بدنش را برای قدرت و استقامت ساخته بود و آخرین تصویرش برای خانواده، نه از سالن ورزش و نه از زندگی روزمره، بلکه از سردخانه‌ی بهشت رضا بازگشت. برای فرزندانش، جای خالی پدر از همان روزی شروع شد که روح‌الله از خانه بیرون رفت و برنگشت. برای همسرش، زندگی بعد از آن روز دیگر همان زندگی قبلی نبود. و برای مادرش، پنج روز انتظار‌، سرانجام به لحظه‌ای رسید که دیگر نمی‌شد امیدوار ماند.