Arash Niyazi

بخش زنان سردخانه‌ی کهریزک در دی‌ماه ۱۴۰۴، جایی نبود که محمدالرحمان هنگام مهاجرت از ولایت بدخشان افغانستان در ذهن خود مجسم کرده باشد. او سال‌ها پیش، راهی تهران شد تا فرزندانش درس بخوانند. اما در شامگاه دی‌ماه، حقیقت، سردتر از کوه‌های بدخشان بود. به دلیل پر شدن ظرفیت بخش مردان سردخانه، پیکر دو پسر جوان را موقتاً در بخش زنان نگهداری می‌کردند: سپهر شکری و آرش نیازی. خانواده‌ی آرش پس از سه روز جست‌وجوی بی‌وقفه در بازداشتگاه‌ها و بیمارستان‌های تهران، سرانجام نقطه‌ی پایان سفر خود را در این اتاق یافتند. آرش نیازی، دانش‌آموز سال دوازدهم رشته‌ی برق در دبیرستان شیخ بهایی محله‌ی فلاح، واقع در منطقه ۱۷ تهران بود. او در سن ۱۸ سالگی، توازن میان درس و کار را حفظ می‌کرد. پس از تعطیلی مدرسه، برای کمک به مخارج خانواده‌ی پناهجوی خود، پاره‌وقت کار می‌کرد و ساعت‌ها با موتورسیکلت در خیابان‌های جنوب غرب تهران بار جابه‌جا می‌کرد؛ شغلی روزمره که معمولاً ساعت ۹ شب به پایان می‌رسید. شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، این روال همیشگی قطع شد. آرش پس از پایان کار، به خانه برنگشت و همراه با دوستش به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی جواب مثبت داد و به اعتراضات مردمی در محله‌ی فلاح پیوست. میدان ابوذر و کوچه‌ی آجودانی، نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی خروجی‌های کوچه را از دو طرف مسدود کردند. در میان محاصره و شلیک رگبار به سوی معترضانی که راه فرار نداشتند، گلوله‌ای جنگی مستقیماً به قلب آرش نیازی اصابت کرد و منجر به جان‌باختن فوری او شد. دوست همراه آرش که از وضعیت نامساعد جسمی و بیماری قلبی پدر او آگاه بود، در ابتدا حقیقت را کتمان کرد و به خانواده گفت که مأموران آرش را بازداشت کرده‌اند. این روایت آغاز سه روز سرگردانی خانواده در میان بازداشتگاه‌ها بود، تا اینکه سرانجام پیکر او را در سردخانه‌ی کهریزک یافتند. پیکر آرش نیازی تحت تدابیر شدید امنیتی به آرامستان بهشت زهرای تهران منتقل و در مجاورت مزار جان‌باخته‌ای دیگر به نام محمدمهدی سیف‌الله‌پور به خاک سپرده شد. سنگ مزار او در بهشت‌زهرا، نشانه‌ای از سرنوشت نوجوانی است که از دروازه‌های بدخشان تا سنگفرش‌های محله‌ی فلاح تهران را برای حق زندگی پیمود.