Nima Palizgar

این جمله‌ای است که نیما پالیزگر در پاسخ به دوستانش می‌گوید؛ وقتی از گران‌شدن قیمت ماشینش حرف می‌زنند. جمله‌ای که شاید بیش از هر چیز، نگاه او را به زندگی نشان می‌دهد؛ نگاه مردی که تمام سهمش از سال‌های جوانی، تلاشی مداوم برای زیستی عادی است. نیما در شرکت مپنا کار می‌کند. هر سپیده‌دم خانه را ترک می‌کند؛ اما روز کاری او با فرارسیدن تاریکی تمام نمی‌شود. او برای تأمین زندگی و پرداخت قسط‌های ماشینی که به‌تازگی خریده، به کار دوم روی می‌آورد. در نگاه نزدیکانش، او مردی بسیار آرام، مهربان و مسئولیت‌پذیر است که تاب رنج دیگری را ندارد. نیما به یک اصل اخلاقی ساده باور دارد: نباید کسی را آزرد، چرا که رنجاندن دیگری، آرامش تو را هم برهم می‌زند. او در خلوت خود، تکیه‌گاه پدر و مادرش است. تمام آرزویش این است که برای آن‌ها زندگی آرام و راحتی فراهم کند و با آن‌ها به تماشای جهان برود؛ آرزویی که فرصت انجامش را با آن ماشین نو پیدا نمی‌کند. اما درونی‌ترین بخش زندگی او، در آخرین دیدار با دوست صمیمی‌اش شکل می‌گیرد؛ لحظه‌ای که حالا زخمی شده بر دل آن دوست. در آن دیدار، نیما با همان صمیمیت و مهربانی همیشگی، صورتش را نزدیک می‌آورد و از دوستش می‌خواهد که او را ببوسد. دوستش اما می‌خندد و از این بوسه می‌گذرد که اگر می‌دانستند بوسه‌ی خداحافظی است، شاید به این پایان رنگ دیگری می‌دادند. سرانجام در شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، در درگیری‌های فلکه دوم فردیس کرج، گلوله‌ای شاهرگ گردن نیما را می‌شکافد. تمام آن آرزوهای ساده در همان نقطه خاموش می‌شوند. پس از مرگ نیز، غربت او ادامه می‌یابد. نیروهای امنیتی اجازه نمی‌دهند پیکر او در بهشت‌سکینه‌ی کرج آرام بگیرد. خانواده پس از دو روز انتظار و با تعهد عدم برگزاری هرگونه مراسم و تجمعی، به‌ناگزیر پیکر نیما را به کوشک‌زر، روستای پدری می‌برند و در آنجا به خاک می‌سپارند. این روزها کوشک‌زر با تن خاموش نیما جان دیگری گرفته است. اگرچه تن پویا و کوشای نیما دیگر در تکاپوی جهان انسان‌ها، سهمی ندارد، اما یاد او هنوز هست: در سکوت سرد روستایی که یاد او را در خود دارد. در خاطر دوستی که حسرت آخرین بوسه را تا همیشه با خود خواهد داشت. در دل پدر و مادری که تکیه‌گاهشان را از دست داده‌اند؛ مادری که بارها بر خاک او از هوش می‌رود و پدری که با رفتن تنها پسرش، کمرش خمیده می‌شود. نیما که تمام تلاشش زیستنی عادی است، ناگهان زندگی‌اش در میانه‌ی راه خاموش می‌شود، اگرچه یاد او در خاطرها باقی می‌ماند.