Mehdi Khalili

دقایق آخر ۱۸ دی‌ماه است؛ شبی که در خیابان‌ها خشن‌ترین صحنه‌هایی را دیدم که در تخیل هیچ نویسنده‌یِ ژانر وحشت نمی‌گنجد. هنوز با محرم فاصله‌ی زیادی داریم، اما درونم شوری عظیم به پا شده؛ مثل لحظه‌ ی کشته‌شدن عباس، خودم را جای حسینی می‌دیدم که برادر نورچشمش را سلاخی کردند. در جاده به سمت واوان هستم. این مسیر چه زمانی این‌قدر طولانی شد، یا برای من صبری نمانده برای دیدن روی ماهت؟ به خانه رسیده‌ام. سکوت و تاریکی خانه، تپش قلبم را تندتر می‌کند. نگاهم بی‌اختیار به ساعت می‌افتد؛ روزی دیگر آغاز شده، اما تو در خانه نیستی. «مهدی کجاست؟ چرا هنوز برنگشته؟» این نخستین جمله‌ای است که در ذهنم جاری می‌شود. نگاهم را به آشپزخانه می‌دوزم. ظرف غذا را گذاشته بودی تا گرم بماند؛ دست‌نخورده است. قرار بود برگردی و شامت را بخوری. «کجایی، پسر؟» دیگر ماندن در خانه جایز نبود. «باید همین الان برم دنبال مهدی.» همراه چند نفر از دوستان، به جست‌وجویت از خانه بیرون زدیم. از همان بامداد ۱۹ دی، وقتی به خانه رسیدم و جای خالیت را دیدم، تنها یک فکر، لحظه‌ای رهایم نکرد؛ اگر برایت اتفاقی افتاده باشد، من چگونه این خبر شوم را به پدر و مادرمان بدهم؟ در واوان و اسلامشهر، از کلانتری تا پلیس امنیت، هر دری را کوبیدم. اما پاسخ همه یکی بود: «برو، فردا بیا.» صبح جمعه، ۱۹ دی‌ماه، دوباره جست‌وجو آغاز شد؛ با همان امیدی که هر ساعت رنگ می‌باخت. باز هم هیچ جوابی نگرفتم. بعد از جست‌وجوی دوباره‌ی کلانتری‌ها و نگرفتن هیچ پاسخی، به کهریزک رسیدم. خودم کشتار مردم را در شب ۱۸ دی دیده بودم؛ خودم شاهد زنده‌ی آن جنایت بودم. میان پیکرهای گل‌گون، لباس‌های پاره و تن‌های نیمه‌عریانشان که کابوس بقیه‌ی شب‌های زندگی‌ام خواهد بود، من میان دشت شقایق باید شقایق خانه‌ی خودمان را می‌جستم. مهدی، چه بگویم از آن دو ساعت پرزخم؟ با دیدن روی هر کدام، بارها فرو ریختم. بعد از دو ساعت توان از کفم رفت. به خود امید می‌دادم که تو میان این دشت سرخ نیستی و از کهریزک گریختم. ۲۰ دی‌ماه هم گذشت و من هنوز میان بی‌خبری، ترس و امید، از این در به آن در می‌رفتم. آه از این چشم‌انتظاری، آه از این درد که در سینه‌ام نشسته، آه از این بی‌خبری که جانم را ذره‌ذره می‌سوزاند. ۲۱ دی‌ماه ۱۴۰۴ دیگر هیچ توان و رمقی در پاهایم نمانده است. زندان فشافویه، آخرین روزنه‌ی امیدم برای زنده پیدا کردنت بود. امروز ۲۱ دی‌ماه، دومین روز پس از آن دقایق اولیه‌ی لعنتیِ نوزدهم دی‌ماه است؛ سه روز است که آواره‌ی این شهر شده‌ام و کوچه‌به‌کوچه نشانی از تو می‌گیرم. دیروز تمام زندان‌ها را گشتم؛ هیچ اثری از تو نبود. فشافویه آخرین جایی بود که باید می‌رفتم، اما دیر رسیدم و مرا به امروز حواله دادند. تمام شب را با این امید سر کردم که شاید امروز، در فشافویه، تو باشی؛ تو نفس بکشی، هرچند در اسارت. اما… بعد از اینکه شماره ملی‌ات را به مأمور دادم، با جواب مسئول مربوطه ، بار دیگر راهی کهریزک شدم. نمی‌دانم باید خاک کهریزک را سیاه و منفور بدانم یا مقدس و نورانی. من تاب کهریزک را ندارم. کاش هرگز به کهریزک نرسم. کاش مسیر تا ابد کش بیاید. کاش، کاش… اما واقعیت بار دیگر سیلی به صورتم نواخت و من در مرکز همان مکان هستم و ناباورانه به چشمان به‌خواب‌رفته‌ی تو نگاه می‌کنم. فریاد تا حنجره‌ام بالا می‌آید، اما باید آن را در همان نقطه خفه می‌کردم؛ چون اجازه‌ی فریاد برای برادر ازدست‌رفته‌ام نداشتم. چون آن مأموری که با چشم‌های به خون نشسته به من خیره بود، مرا مجبور به سکوت می‌کرد. مرا راهی بهشت زهرا کردند تا جواز دفن برادرم را بدهند. وای مهدی! من چطور به مادر بگویم؟ چطور به پدر بگویم؟ تا این لحظه به بهانه‌های مختلف آنها را در انتظاری سیاه نگه داشتم، اما حالا با این کاغذ که نامت روی آن است، تمام چشم‌انتظاری‌ها پایان می‌یابد. آنها که با آمدن نامت، جرقه‌ی افتخار و غرور در چشمانشان می‌رقصید. نام تو با مهربانی، خوش‌خلقی، ادب و متانتت مزین بود. چطور به آنها بگویم که از آن همه خوبی، فقط چند قاب افتخار به جا مانده است؟ مادرمان چطور بپذیرد پسرکش، که غریق نجات بود، در اقیانوس خشم و کین رژیم ظالم اسلامی غرق شد و فقط پیکر بی‌نفسش را به من دادند؟ چطور بگویم آن مربی شنا، در تلاطم موج مسلسل و تک‌تیرانداز دوام نیاورد و تسلیم طوفان شد؟ چطور شب‌ها چشمانم را ببندم و تن تنومندت، با جای دو گلوله‌ی جنگی، یکی در سینه و یکی در ران پا، مقابلم نایستد؟ مهدی جانم، برادر عزیزم، ذهنم لحظه‌ای آرام نیست. خون است و خون. تصویر کودک شیرخواری که معصومانه به خواب رفته بود و آن زن و مرد کهنسال با گیسوی سفید که کنارت آرمیده بودند، لحظه‌ای رهایم نمی‌کند. چطور امید دوباره برای ادامه‌دادن پیدا کنم؟ کاش در همان روزهای کودکی‌مان مانده بودیم. امروز ۲۲ دی‌ماه است و ما داریم تو را به خانه‌ی جدیدت بدرقه می‌کنیم. برای رفتن به خانه‌ی خودت، همه‌ی ما آرزوهای زیبایی داشتیم؛ اما حالا داریم تو را به سفری بدرقه می‌کنیم که دیگر برگشتی در آن نیست. دارم تو را به سمت دارالسلام اسلامشهر می‌برم. پلاک خانه‌ی جدیدت ۲۷ است و من دیگر فقط می‌توانم کنار آن سنگ بنشینم، از روزمرگی‌هایم برایت بگویم و سکوت تو را به دوش بکشم. یادت همیشه در قلبم جاودان می‌ماند؛ نه تنها در قلب من، بلکه در یاد و قلب هر ایرانی باشرافتی. روحت شاد یادت جاودانه پی‌نوشت: بر اساس اطلاعات به‌دست‌آمده از برخی صفحات اجتماعی و سایت‌های خبری، شبهه‌هایی در رابطه با نوع کشته‌شدن مهدی خلیلی وجود دارد. ظاهراً جای گلوله‌ای که در ران پای این جاویدنام دیده شده، با محل اصابت گلوله‌ای که در سینه‌ی او بوده، از نظر زمان شلیک متفاوت است. با توجه به بی‌خبری سه‌روزه از این جاویدنام و بازداشت اولیه‌ی او در اسلامشهر، این شبهه وجود دارد که تیر شلیک‌شده به سینه‌ی او، مصداق تیر خلاص به مجروحین باشد.