Misagh Alidoust

از هجدهم دی‌ماه تا امروز، هر روز خودش را به مزار پسرش می‌رساند. کنار سنگی که نام و تصویر جگرگوشه‌اش بر آن نقش بسته، می‌نشیند. آرام با کف دست روی سنگ می‌زند. اشک‌هایش بی‌وقفه روی صورتش می‌لغزند و میان گریه و ناله‌ای که گاه به فریاد بدل می‌شود، از دلتنگی و جای خالی‌اش می‌گوید. از همان شبی که او رفت و زندگی برایش تمام شد. با دستمالی، آرام، حروف نام را روی سنگ پاک می‌کند و به گیلکی قربان صدقه‌ی عزیز از دست رفته‌اش می‌رود. کمی بالاتر زیر عکس میثاق این نوشته دیده می‌شود: اینجا ریشه‌ی زندگی ما آرمیده است... میثاق علیدوست جوان گیلک ۳۲ ساله، یکی از سه پسر متین و سیاوش، زاده و ساکن بندر کیاشهر بود. تا مقطع دیپلم درس خوانده بود و در نزدیکی خانه، مغازه‌ی کوچکی داشت؛ یک فست‌فود که با عشق چراغش را روشن می‌کرد و با لبخندی بزرگ به غریبه و آشنا خوش‌آمد می‌گفت. او را با گذشت و خوش قلبی‌اش و لبخندی که همیشه بر چهره داشت می‌شناختند. پیر و جوان، همه دوستش داشتند. میثاق عاشق موسیقی رپ بود و چند ترانه‌ی رپ نیز از او به یادگار مانده است. همین علاقه به ترانه‌‌های اعتراضی و اجتماعی، نشانگر روحیه‌ی آزادی‌خواهش بود و دلیلی بر حضور یافتنش میان جمعیت معترض آن شب‌های ایران. شب هجدهم دی‌ماه، او نیز در جریان تجمع اعتراضی در میدان اصلی بندر کیاشهر حضور داشت. در میان شلوغی‌ها، در حالی‌که به خاطر گاز اشک آور، دست روی چشمانش گذاشته و لحظه‌ای ایستاده بود، مورد اصابت گلوله‌ی جنگی قرار گرفت. او را که به شدت مجروح شده بود، با ماشین به بهداری منتقل کردند، اما شدت خون‌ریزی مجال بازگشت را از او گرفت و پس از بیست دقیقه احیا، جان باخت. نوزدهم دی‌ماه، خانواده و دوستانش در سکوت و ارعاب، پیکر میثاق را به خاک سپردند. دوستانش که نگران ربوده‌شدن پیکرش بودند، شب را بر مزار او به صبح رساندند. از آن پس نیز برگزاری دیگر یادبودها برای خانواده و دوستان، بدون مشکل و محدودیت نبود. حتی عضوی از خانواده، برای وادار کردن آنان به سکوت بازداشت شد؛ می‌خواستند سوگش در خاموشی بگذرد؛ نامی از او برده نشود و صدایی از آنچه بر او گذشته است، به گوش نرسد، اما همان‌گونه که بر سنگ مزارش نگاشته‌اند، نتوانستند نامش را پاک کنند: «نامت مثل موج می‌ماند؛ می‌آید، می‌کوبد و فراموش نمی‌شود.»