Dina Malek

Shot directly in the head. Initially wounded in the leg and walked to the hospital herself. Her body was returned after her family was told she was not at the hospital. She was executed with a bullet to the head. The Islamic Republic demanded 700 million tomans to hand over her body.

دینا، دختر ۲۰ ساله‌ای از مشهد بود؛ دختری که آرزوی بزرگی نداشت، جز این‌که بتواند مانند میلیون‌ها انسان آزاد در سراسر جهان، زندگی‌اش را با اختیار و آرامش بسازد. در بیست‌سالگی، دغدغه هر دختر جوانی باید درس، دانشگاه، آینده و ساختن رؤیاهایش باشد، نه ترس از گلوله و نگرانی از جان خود. اما شرایط اجتماعی و سیاسی کشور، امید به آینده‌ای مطمئن را از بسیاری از جوانان گرفته بود. با انتشار فراخوان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، دینا نیز تصمیم گرفت برای اعتراض به شرایط موجود به خیابان بیاید. روزها پیش از آن، در شبکه‌های اجتماعی به معترضان آموزش داده می‌شد که چگونه لباس بپوشند، چگونه از خود محافظت کنند و در صورت خطر چه کنند. این توصیه‌ها خود گواه فضایی بود که مردم می‌دانستند با آن روبه‌رو خواهند شد. دینا در ۱۹ دی‌ماه در جریان اعتراضات از ناحیه پا هدف گلوله جنگی قرار گرفت و مجروح شد. با وجود شدت جراحت، توانست خود را به بیمارستان برساند. پس از آن‌که تحت درمان اولیه قرار گرفت، با خانواده‌اش تماس گرفت، از وضعیت خود خبر داد و گفت منتظر رسیدن آن‌ها خواهد ماند. اما ساعاتی بعد، وقتی خانواده با نگرانی به بیمارستان رسیدند، هرچه جست‌وجو کردند اثری از او نیافتند. مسئولان بیمارستان مدام می‌گفتند که «دینا اینجا نیست». این پاسخ‌ها، در کنار فضای شدید امنیتی حاکم بر بیمارستان، اضطراب خانواده را هر لحظه بیشتر می‌کرد. آن‌ها اطمینان داشتند که دخترشان از همان بیمارستان با آنان تماس گرفته است، اما هیچ‌کس حاضر نبود پاسخ روشنی بدهد. سرانجام، با پیگیری دوباره، خانواده با حقیقتی تلخ روبه‌رو شدند؛ پیکر بی‌جان دخترشان در همان بیمارستان قرار داشت. آنان دریافتند که دینا پس از انتقال به بیمارستان، بر اثر اصابت گلوله‌ای به سر جان خود را از دست داده است. اندوه این خانواده تنها به از دست دادن دختر جوان‌شان محدود نشد. بنا بر روایت‌های منتشرشده، از خانواده برای تحویل پیکر دینا مبلغ ۷۰۰ میلیون تومان درخواست شد؛ روایتی که عمق رنج و فشاری را که آنان در آن روزها تحمل کردند، بیش از پیش نشان می‌دهد. به دلیل شرایط امنیتی، خانواده دینا اطلاعات و تصاویر اندکی از او در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرده‌اند؛ سکوتی که بیش از آن‌که از فراموشی باشد، از بیم و فشار ناشی می‌شود. اما کم بودن روایت‌ها به معنای فراموش شدن او نیست. دینا همچنان در یاد بسیاری از ایرانیانی زنده است که از سرنوشت او و دیگر جان‌باختگان اندوهگین‌اند؛ کسانی که با قلبی شکسته، زندگی روزمره خود را ادامه می‌دهند، اما خاطره این جوانان را از یاد نبرده‌اند.