Ali Gerdakaneh

علی گردکانه، جوان ۲۷ ساله‌ای از پیروان آیین یارسان، در شهر کوچک کنگاور از توابع استان کرمانشاه زندگی می‌کرد. او آرایشگر بود؛ دست‌هایی که هر روز برای مردم شهرش کار می‌کرد، در آخرین روزهای زندگی‌اش برای آزادی مشت شد. روز ۱۸ دی‌ماه، وقتی موج اعتراضات سراسری به کنگاور هم رسید، علی مثل بسیاری از هم‌شهری‌هایش به میدان آزادی آمد. میدانی که شاید نامش تصادفی نبود؛ همان‌جا که مردم برای همان چیزی که در نامش بود، فریاد می‌زدند. در میان جمعیت، صدای علی هم به فریادهای دیگران پیوست. اما نیروهای سرکوب به‌جای پاسخ به خواسته‌ی مردم، اسلحه را نشانه گرفتند. گلوله‌ای مستقیم به قلب علی نشست؛ قلبی که همان لحظه، در حال فریاد زدن برای آزادی، از تپش ایستاد. خانواده‌اش پس از آن روز، با فشار و بازجویی نیروهای امنیتی روبه‌رو شدند؛ فشارهایی که در بسیاری از این‌گونه مرگ‌ها تکرار می‌شود، گویی حتی سوگواری هم باید کنترل‌شده باشد. اما سرانجام، سه روز بعد، در ۲۱ دی‌ماه، پیکر علی به زادگاهش بازگشت و در آرامستان گردکانه به خاک‌سپرده شد؛ در همان خاکی که از آن برخاسته بود. چهل روز بعد، مراسم چهلم او برگزار شد. ویدیویی که از این مراسم در اینستاگرام منتشر شد، تصویری تلخ و در عین حال آشنا از سوگ مردمان این دیار به نمایش گذاشت. جمعیت زیادی از مردم و آشنایان، در کنار خانواده علی گرد آمده بودند. اشک بر گونه‌ها جاری بود و بسیاری بر سر و سینه می‌زدند. زنان به رسم دیرینه‌ی این مناطق، بر صورت خود می‌زدند و صدای کل‌زدن‌شان در فضا می‌پیچید؛ آیینی که در فرهنگ محلی، هم بیانگر درد و فقدان است و هم نوعی ادای احترام به رفته‌ای که سرافراز از دنیا رفته است. در میان مراسم، کبوترانی به آسمان رها شدند؛ نمادی از روحی که پرواز کرده و آزاد شده، همان آزادی که علی برای آن جان داد. مادر و پدرش، در میان آن جمع، بر صورت خود می‌زدند و مویه می‌کردند؛ دردی که هیچ کلامی توان بیانش را ندارد. علی گردکانه امروز یکی از «جاویدنامان» دی ۱۴۰۴ است؛ نامی که به کشته‌شدگان این اعتراضات داده می‌شود، به این معنا که یادشان نمی‌میرد. نام او در کنار صدها و هزاران نام دیگر، در فهرست بلندبالای کسانی ثبت شده که برای خواسته‌ای ساده آزادی جان باختند.