Rahman Hosseinnejad

رحمان حسین‌نژاد، ۴۷ ساله و ساکن نسیم‌شهر تهران، صاحب مغازه‌ای در زمینه‌ی لوازم آرایشی بود. او متأهل بود و با همسرش سهیلا و دو دختر ۲۰ ساله و ۱۱ ساله‌اش، زندگی می‌کرد. سال‌ها در همان محدوده مغازه داشت و کار کرده بود. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، خیابان‌های نسیم‌شهر شاهد حضور گسترده‌ی مردم بودند. جمعیتی که در اعتراضات حضور داشتند، در خیابان‌ها گرد آمده بودند و شعارهای «جاوید شاه» و «پهلوی برمی‌گرده» در فضای شهر شنیده می‌شد. این تجمع در فضایی اعتراضی و بدون درگیری جریان داشت، اما با ورود نیروهای امنیتی، شرایط به‌سرعت تغییر کرد. نیروهای حکومتی برای پراکنده کردن جمعیت وارد عمل شدند. گاز اشک‌آور در میان مردم شلیک شد و فضای خیابان را پر کرد. مردم برای فرار از دود و سوزش چشم‌ها در میان ازدحام به اطراف پراکنده شدند. برخورد نیروهای امنیتی با معترضان نیز به درگیری و ضرب‌وشتم انجامید و فضای خیابان، که تا لحظاتی پیش محل تجمعی مسالمت‌آمیز بود، به صحنه‌ی هراس و گریز تبدیل شد. در ادامه، صدای شلیک گلوله، در میان جمعیت پیچید. تیراندازی فضای اعتراضات را به‌طور کامل دگرگون کرد و مردم برای در امان ماندن از شلیک‌ها به کوچه‌ها و نقاط امن‌تر پناه بردند. رحمان در همان حوالی و نزدیک مغازه‌اش حضور داشت. او در جریان تیراندازی نیروهای امنیتی هدف گلوله قرار گرفت و گلوله‌ای به پهلویش اصابت کرد. شدت جراحت و خون‌ریزی به حدی بود که پیش از رسیدن به بیمارستان جان خود را از دست داد. پس از جان‌باختن او، روند تحویل پیکر با تأخیر همراه شد، در مدارک مربوط به فوت نیز علت مرگ، برخلاف روایت نزدیکان درباره‌ی اصابت گلوله، به‌صورت صریح و روشن ثبت نشد. چهلم او روز پنجشنبه ۳۰ بهمن ۱۴۰۴، در حسینیه‌ی چهارده معصوم منطقه‌ی یافت‌آباد تهران برگزار شد و در آگهی‌های یادبود، از او با عنوان «شهید» وطن یاد شد.