Farhad Cheraghizadeh

Shot directly in the abdomen on Taq-e Bostan Boulevard in Kermanshah while trying to prevent the removal of the body of a fallen victim and help him; died within moments. He was married and father of a 14-year-old son who was a kickboxing champion.

فرهاد چراغی‌زاده، مردی ۴۵ ساله، اهل کرمانشاه و کارگر، پدر پسری ۱۴ ساله بود؛ پسری در آستانه‌ی سال‌های حساس نوجوانی، سال‌هایی که بیش از هر زمان دیگری به حضور، راهنمایی و نصیحت پدر نیاز دارد اما فرهاد دیگر نیست تا کنار او بماند. فرهاد همیشه می‌گفت: «همراه مردم معترض می‌شوم تا راه آزادی ادامه پیدا کند.» این جمله، خلاصه‌ی باوری بود که او را به خیابان می‌کشاند؛ باوری که دغدغه‌اش هم آینده‌ی پسرش بود و هم آینده‌ی ایران. روز پنجشنبه، ۱۸ دی‌ماه، فرهاد بار دیگر به خیابان آمد تا به همین باور عمل کند. او در بلوار طاق‌بستان کرمانشاه، در میان جمعیت معترض، حضور داشت که نیروهای سرکوب به سمت مردم یورش بردند. به گفته‌ی یکی از نزدیکانش که آن شب همراه او بود، وقتی مأموران حمله کردند، آن‌ها گریختند و در همان لحظات فرار بود که گلوله‌ای به پای فرهاد اصابت کرد. براساس اطلاعات دریافتی، فرهاد در همان لحظات، حین تلاش برای نجات یک شهروند معترض دیگر که مجروح شده بود، هدف قرار گرفت. ازدحام و آشوب آن شب چنان بود که کسی نتوانست به او کمک کند؛ تنها توانستند به خانواده‌اش خبر دهند که فرهاد مجروح شده است. خانواده در جست‌وجوی او، بیمارستان‌های کرمانشاه را یکی پس از دیگری گشتند، به امید یافتن فرهاد. اما پس از سر زدن به تمام بیمارستان‌ها، سرانجام از وجود پیکر او در پزشکی قانونی باخبر شدند. آن‌چه خانواده را در آن لحظه به‌شدت شکست؛ دیدن واقعیتی متفاوت از آن‌چه شنیده بودند، بود: فرهاد نه با یک گلوله به پا، بلکه با اصابت سه گلوله‌ی جنگی به شکم جان باخته بود؛ در حالی که کسانی که آن شب همراهش بودند، تنها از اصابت یک گلوله به پای او خبر داده بودند. پیکر او را تنها زمانی به خانواده تحویل دادند که از آنان تعهدی کتبی گرفتند مبنی بر برگزار نکردن مراسم و تجمع برای خاکسپاری‌اش. سرانجام، پیکر فرهاد چراغی‌زاده در ۲۱ دی‌ ۱۴۰۴، تحت تدابیر شدید امنیتی و بدون حضور جمعیت، در بهشت‌زهرای کرمانشاه به خاک سپرده شد؛ نشانه‌ای ساده و دردناک از سوگی که فرصت برگزاری رسمی و علنی پیدا نکرد. با این حال، مراسم چهلم این پدر دلسوز، برخلاف محدودیت‌های تحمیل‌شده بر مراسم خاک‌سپاری‌اش، با حضور جمعیت زیادی بر مزار او برگزار شد؛ تعداد زیادی از مردم، همراه با خانواده‌اش، برای یادبود او دور هم جمع شدند. این حضور گسترده، نشانه‌ای بود از این‌که نام و یاد فرهاد، با وجود تمام محدودیت‌ها، در میان مردم زنده مانده است. ویدئویی که بعدها در اینستاگرام منتشر شد، مراسمی را نشان می‌دهد که خانواده به یاد فرهاد، در روز تولدش برگزار کرده بودند. در این ویدئو، پسرش را می‌بینیم که شمع‌های کیک تولد پدرش را فوت می‌کند؛ کیکی که دیگر قرار نیست پدر آن را با او قسمت کند. خانواده، همراه با همسر فرهاد، در ادامه بادکنک‌های سیاهی را به آسمان فرستادند. نام فرهاد در فهرست بلندبالای جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در کرمانشاه ثبت شده است؛ فهرستی که هر نامش یک زندگی، یک خانواده، و یک آینده‌ی ناتمام را روایت می‌کند.