Ahmad Niyazi Jozan

احمد نیازی جوزان، شهروند کُرد اهل روستای جوزان از توابع قوچان، ۴۷ سال داشت. سال‌ها در مشهد زندگی می‌کرد. متأهل و پدر دو فرزند؛ یک دختر و یک پسر. قهرمان بدنسازی و پرورش‌اندام بود و یک باشگاه ورزشی در محدوده‌ی بلوار توس را اداره می‌کرد. دوستان، شاگردان و اطرافیانش از مردی یاد کرده‌اند که بخش بزرگی از روزهای زندگی‌اش را در باشگاه و میان جوانانی گذراند که برای تمرین و آموزش نزد او می‌آمدند. بلوار توس در روزهای فراخوان ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، به یکی از خونین‌ترین کانون‌های درگیری در مشهد بدل شد؛ جایی که فریاد مردم در میان دود سنگین گاز اشک‌آور و صدای ممتد گلوله گم می‌شد. نیروهای امنیتی و یگان ویژه با سلاح‌های جنگی و شلیک مستقیم به سوی معترضان آتش گشودند و سرکوب، از خیابان‌ها تا خانه‌هایی که به پناهگاه مردم تبدیل شده بودند، امتداد یافت. آن دو روز، بلوار توس یک خیابان نبود؛ صحنه‌ای بود از دود و هراس و خون و مردمی که برای اعتراض به خیابان آمده بودند، اما شماری از آنان دیگر هرگز به خانه بازنگشتند. احمد نیز در جریان اعتراضات مردمی مشهد حضور داشت. او در محدوده‌ی توس۵۲، هدف تیراندازی قرار گرفت. نیروهای حکومتی ابتدا با گلوله‌ی جنگی به پای او شلیک کردند. احمد با پای زخمی تلاش کرد خود را نجات دهد، اما نیروهای موتورسوار به او نزدیک شدند و با شلیک گلوله‌ای دیگر به پشت سرش جانش را گرفتند. پس از آن، خانواده‌اش از سرنوشت او بی‌خبر ماندند. دو روز، جست‌وجو در مراکز مختلف شهر ادامه داشت؛ تلفن‌ها، بیمارستان‌ها و هر جایی که شاید نشانی از او در آن پیدا شود، اما خبری نبود. سرانجام، خانواده در پزشکی قانونی مشهد، پیکر احمد نیازی را شناسایی کردند. پیکرش پس از تحویل به روستای جوزان در شهرستان قوچان منتقل شد؛ همان روستایی که ریشه‌های خانوادگی‌اش به آن بازمی‌گشتند. احمد نیازی جوزان در زادگاهش به خاک‌سپرده شد. او پدری بود که دو فرزند داشت و در کنار همسرش، سال‌ها، زندگی امنی ساخته بود. اما آن زندگی در غروب پنجشنبه، ۱۸ دی‌ماه، با شلیک گلوله برای همیشه متوقف شد.