Amir Joleyni

جاویدنام امیر جلینی ۳۹ سال داشت؛ اصالتاً اهل سبزوار و ساکن تهرانپارس تهران بود. در کنار کار، همچنان درس می‌خواند. دانشجوی مهندسی معماری بود، مبلمان اداری طراحی می‌کرد و مسئولیت منابع انسانی یک شرکت را بر عهده داشت. به ورزش علاقه داشت، سال‌های زیادی کشتی کار کرده بود و مدال‌های مختلفی در این رشته داشت. آشنایی‌اش با همسرش از همسایگی آغاز شده بود؛ آشنایی‌ای که به عشق و ازدواج رسید و پس از بیست‌ودو سال، همسرش هنوز او را «رفیق بیست‌ودوساله‌ام» می‌نامید. امیر، پدر پسری سیزده‌ساله بود؛ برای آینده‌اش برنامه داشت و همراه او زبان خارجی یاد می‌گرفت. امیر با همسر و پسرش خانواده‌ای صمیمی داشت. در خانه با پسرش کشتی می‌گرفت، شوخی می‌کرد و می‌خندید. پنج‌شنبه‌ها فرصت بیشتری برای خوشی‌های سه‌نفره‌شان داشتند؛ جمعه‌ها امیر تعطیل بود و عجله‌ای برای خوابیدن نداشتند. گاهی تا دیروقت بازی می‌کردند و فیلم می‌دیدند، گاهی هم به تئاتر، سینما یا شهربازی می‌رفتند. پسرش بعدها از آن پنج‌شنبه‌ها به‌عنوان بهترین روز هفته یاد می‌کرد. اعتراضات و اعتصابات از اوایل دی‌ماه در بازار تهران آغاز شد و به‌تدریج گسترش یافت. با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای تجمع اعتراضی در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، خیابان‌های بسیاری از شهرهای کشور شاهد حضور گستردهٔ مردم شدند. تهرانپارس نیز یکی از محله‌های تهران بود که تجمع‌های اعتراضی بزرگی در آن شکل گرفت. آن پنج‌شنبه، ۱۸ دی، امیر پس از خوردن ناهار، همسر و پسرش را بوسید و برای شرکت در اعتراضات از خانه بیرون رفت، اما دیگر بازنگشت. آخرین تماس با او از حوالی فلکهٔ اول تهرانپارس بود. از صبح ۱۹ دی، خانواده جست‌وجو را آغاز کردند. چند روز به بیمارستان‌ها، کلانتری ۱۲۶ تهرانپارس، زندان اوین و فشافویه سر زدند. به آن‌ها گفته می‌شد امیر بازداشت شده است، اما دربارهٔ وضعیت و محل نگهداری‌اش پاسخ روشنی نمی‌گرفتند. سرانجام از خانواده خواستند برای شناسایی پیکر به پزشکی قانونی کهریزک بروند. آنجا امیر را در میان شمار زیادی از جان‌باختگان، با عنوان «مرد ناشناس» پیدا کردند؛ گلولهٔ نیروهای حکومتی از پشت وارد بدنش شده و قلبش را شکافته بود. بر سر و بدنش نیز آثار زخم و کبودی دیده می‌شد. هنوز روشن نبود که آیا امیر بازداشت شده بود یا نه و در صورت بازداشت، چه بر سرش آمده بود. زمان دقیق جان‌باختنش نیز مشخص نبود. خانواده‌ای که روزها چشم‌انتظار خبری از او بودند، حالا باید پیکرش را با بی‌شمار سؤال بی‌پاسخ تحویل می‌گرفتند. پیکر امیر را ۲۴ دی‌ماه در گیلاوند دماوند به خاک سپردند. به خانواده اجازهٔ برگزاری مراسم عمومی و چهلم ندادند. پس از خاک‌سپاری نیز افرادی با عنوان بنیاد شهید و نهادهای امنیتی با نزدیکانش تماس گرفتند و پیشنهاد پرداخت پول در قبال ثبت‌ِ نام او به‌عنوان «شهید» یا «بسیجی» را مطرح کردند؛ پیشنهادی که خانواده نپذیرفتند. اردیبهشت رسید و سنگ مزار امیر را نصب کردند. عکسش را پسرش انتخاب کرده بود و دربارهٔ تک‌تک واژه‌های روی سنگ فکر کرده بود. امیر پیش‌تر گفته بود دوست دارد پس از مرگش، درخت سروی بالای سر مزارش باشد تا ریشه‌هایش در وجود او جوانه بزند و دوباره سبز شود. خانواده به یاد این خواسته، پایین مزار، کنار پایش، سروی کاشتند. پسرش خطاب به او نوشت: «من با رفتنت خیلی بزرگ شدم؛ اما تمام آرزوم این بود که کنار خودت بزرگ می‌شدم.»