Laya Lotfalian

Shot directly with a war bullet by government forces in District 4 of Tehran, Tehranpars neighborhood. Her body was only returned to her family after ten days, during which time the family was kept in severe anxiety and uncertainty. The family is now under severe security pressure and has not been allowed to hold mourning ceremonies or any gathering in her memory.

لیا لطفعلیان، زنی ۶۷ ساله از تهران، شامگاه نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ در محلۀ تهران‌پارس، در جریان اعتراضات سراسری با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی کشته شد؛ زنی که خانواده و نزدیکانش او را نه یک فعال سیاسی حرفه‌ای، بلکه انسانی عاشق زندگی، رقص، شادی و یاری‌رساندن به دیگران توصیف می‌کنند. به گفته‌ی خانواده‌اش، او آن شب با یک کیف کمک‌های اولیه از خانه خارج شده بود تا به زخمی‌های اعتراضات کمک کند. پسرش، برزین ایرانی(عربی)، روایت کرده که لیا حوالی ساعت هشت شب، تلفن همراهش را در اتاق گذاشت، قرص‌های شبانه‌اش را آماده کرد و آش رشته‌ای که روی اجاق داشت را نیمه‌کاره رها کرد؛ بی‌آن‌که بداند دیگر به خانه بازنخواهد گشت. در میانه‌ی ناآرامی‌ها، او به همراه چند معترض دیگر به خانه‌ای در تهران‌پارس پناه برد. اما به گفته‌ی خانواده، نیروهای لباس‌شخصی و بسیجی که در تلاش برای ورود به خانه بودند، به سمت در شلیک کردند و گلوله‌ها به لیا اصابت کرد. پسرش در روایتی تلخ نوشته است: «به در تکیه داده بود؛ اما آنان به در شلیک کردند.» پس از ناپدیدشدن او، خانواده‌اش دوازده روز را میان بیمارستان‌ها، بازداشتگاه‌ها، پزشکی قانونی و کهریزک در جست‌وجوی نشانی از او گذراندند تا سرانجام پیکرش را از طریق انگشت‌نگاری شناسایی کردند. همچنین گفته‌‌ شده که در این مدت و پس از آن، نزدیکانش تحت فشارهای امنیتی قرار داشته‌اند و امکان برگزاری آزادانه‌ی مراسم سوگواری برایشان فراهم نبوده است. برزین که ساکن استرالیاست، در مصاحبه‌ای تأکید کرده برخی گروه‌های سیاسی تلاش داشته‌اند نام مادرش را به جریان‌های خاص منتسب کنند، اما خانواده این موضوع را رد کرده‌اند. او خاطرنشان کرده که مادرش از هواداران خاندان پهلوی و شاهزاده رضا پهلوی بود و تصویری از محمدرضا شاه را در خانه‌اش نگه می‌داشت. اما فراتر از گرایش سیاسی، آن‌چه در روایت نزدیکانش پررنگ‌تر دیده می‌شود، تصویر زنی است که زندگی را دوست داشت. یکی از بستگانش نوشته است: «زن‌دایی لیا عاشق رقص و شادی بود.» حتی پسرش نیز از مردم خواسته بود اگر می‌خواهند یاد او را زنده نگه دارند، برقصند و شادی کنند. لیا لطفعلیان، مانند بسیاری از جان‌باختگان اعتراضات، زنی بود با زندگی، خاطره، عشق به شادی و دغدغه‌ی کمک به دیگران.