Milad Hajivand Abdollahi

جاویدنام میلاد عبدالهی در دوم اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۷۹ در شهرستان دورودِ استان لرستان چشم به جهان گشود. او از لرهای بختیاری، طایفه‌ی بزرگ غالبی حاجیوند، ایل میوند و از فرزندان دیار لرستان بود. میلاد مانند بسیاری از جوانان هم‌نسل خود، برای داشتن یک زندگی بهتر و ساختن آینده‌ای که آرزویش را داشت، زادگاهش را ترک کرد و راهی تهران شد. دور از شهر و دیارش، با کار و تلاش سعی می‌کرد زندگی مستقلی برای خودش بسازد. او در تهران در یکی از مغازه‌های رنگ‌سازی خودرو مشغول به کار شد و از همین راه امرار معاش می‌کرد. روزهای زندگی میلاد میان کار و تلاش برای ساختن آینده می‌گذشت؛ جوانی از لرستان که برای رسیدن به زندگی بهتر، مسیر مهاجرت به پایتخت را انتخاب کرده بود. با آغاز اعتراضات در دی‌ماه، فضای تهران روزبه‌روز ملتهب‌تر می‌شد. افزایش شدید قیمت دلار و فشارهای اقتصادی، صدای اعتراض مردم و بازاریان را بلند کرده بود و نارضایتی‌ها، کم‌کم از بازار و خیابان‌های اطراف آن فراتر می‌رفت. در همین روزها، با انتشار فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور مردم در خیابان‌ها در روزهای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه، صحبت درباره‌ی این دو روز همه‌جا شنیده می‌شد. در محل کار، میان دوستان و خانواده‌ها، مردم از فراخوان و اتفاقاتی که ممکن بود در پیش باشد حرف می‌زدند. بعضی امیدوار بودند، بعضی نگران بودند و بسیاری نمی‌دانستند خیابان‌های تهران در آن دو روز شاهد چه اتفاقاتی خواهد بود. میلاد هم در میان همین مردم زندگی می‌کرد؛ جوانی که هر روز برای کار و ساختن آینده‌اش در خیابان‌های تهران رفت‌وآمد داشت و حالا شاهد شهری بود که صدای اعتراض در آن هر روز بلندتر می‌شد. میلاد نیز شامگاه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در میان جمعیت معترضان در محله‌ی تهرانپارس حضور داشت. خیابان‌ها مملو از مردمی بودند که برای بیان اعتراض خود به خیابان آمده بودند؛ اما با شدت گرفتن حضور نیروهای امنیتی، شرایط به‌سرعت تغییر کرد. در جریان اعتراضات، از سوی نیروهای امنیتی به سمت جمعیت شلیک شد. در همین میان، میلاد هدف شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی قرار گرفت و گلوله به پهلوی او اصابت کرد. شدت جراحت به اندازه‌ای بود که میلاد به‌شدت مجروح شد. مردمی که اطرافش بودند، با دیدن وضعیت وخیم او تلاش کردند هرچه سریع‌تر جانش را نجات دهند و او را به بیمارستان منتقل کردند. میلاد در حالی به بیمارستان رسید که بر اثر اصابت گلوله و خونریزی شدید، شرایط جسمی بسیار وخیمی داشت. اما بنا بر روایت‌های منتشرشده درباره‌ی چگونگی جان‌باختن او، آنچه در بیمارستان بر میلاد گذشت تنها به جراحات ناشی از گلوله محدود نبود. گفته شده است که در فضای به‌شدت امنیتی بیمارستان، به جای آن‌که امکان درمان و نجات جان او فراهم شود، نیروهای امنیتی با او برخورد خشونت‌آمیزی داشتند؛ خشونتی که بنا بر این روایت‌ها شامل شکستن بینی و خفه‌کردن او نیز بوده است. تنها چند ساعت پس از مجروح شدن، میلاد عبدالهی در بیمارستان جان باخت. پیکر او پس از تحویل از بیمارستان در تهران، به زادگاهش در استان لرستان منتقل شد و در بیستم دی‌ماه ۱۴۰۴، در آرامستان روستای دهنو از توابع شهرستان دورود، به خاک‌سپرده شد. با وجود تلاش‌ها و محدودیت‌هایی که از سوی جمهوری اسلامی برای جلوگیری از برگزاری مراسم او اعمال شد، مردم روستا و بستگان میلاد در کنار خانواده‌اش ایستادند و برای بدرقه‌ی او آمدند. در مراسم خاک‌سپاری، آیین‌های سنتی سوگواری بختیاری برگزار شد و نوای سوگ، از جمله با صدای سجاد حاجیوند بهرامی، بدرقه‌کننده‌ی جوانی شد که تنها دو روز پیش از آن در تهران جان باخته بود. در مراسم چهلم میلاد نیز بستگان، طایفه‌ی حاجیوند و مردم منطقه بار دیگر گرد هم آمدند و با حضورشان خانواده عبدالهی را در سوگ فرزندشان تنها نگذاشتند. اما جان‌باختن میلاد پایان مصیبت خانواده نبود. کمتر از هفت ماه بعد، در شانزدهم مردادماه ۱۴۰۵، پدرش هادی عبدالهی نیز چشم از جهان فروبست. خانواده می‌گفتند پدری که ماه‌ها داغ فرزند جوانش را بر دوش کشیده بود، تاب این اندوه سنگین را نیاورد. مرگ او، داغ میلاد را برای خانواده عبدالهی بار دیگر تازه کرد. در تمام این ماه‌ها، حضور مردم در مراسم میلاد و سپس پدرش، برای خانواده نشانه‌ای بود از این‌که در این سوگ تنها نیستند. هم‌زمان تصاویر، نام و روایت میلاد در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد و داستان زندگی و جان‌باختنش از مرزهای روستای دهنو و زادگاهش فراتر رفت. میلاد، جوانی بود که برای ساختن زندگی بهتر، از لرستان راهی تهران شده بود؛ جوانی که کار می‌کرد، برای آینده‌اش تلاش می‌کرد و مانند هزاران جوان دیگر آرزوهایی برای زندگی داشت. زندگی او در بیست‌وپنج‌سالگی پایان یافت، اما نامش در حافظه‌ی خانواده، دوستان، هم‌طایفه‌ای‌ها و مردمی که روایتش را شنیدند، باقی ماند.