Shahrooz Mehrabi

Shot directly by suppressive forces of the Islamic Republic terrorist regime in Saveh. Originally from Borujerd, resident of Saveh, married for two years, worked as an employee of a company. His body was buried in Borujerd on 28 Dey after ten days of pressure and delay. He was neither a criminal nor armed, but a victim of organized massacre of people who only wanted the right to life and freedom.

شهروز مهرابی، مهندس برق ۳۶ ساله، اهل بروجرد و ساکن ساوه، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی با شلیک مستقیم گلوله نیروهای سرکوب‌گر جان باخت. آن روز، هم‌زمان با تولد همسرش بود؛ زنی که با او زندگی عاشقانه‌ای را آغاز کرده بود و رؤیاهای مشترک بسیاری برای آینده داشت. شهروز در یک شرکت مشغول به کار بود و زندگی آرامی را در کنار همسرش می‌ساخت. هر دو شاغل بودند و بعدازظهرها، وقتی از محل کار به خانه برمی‌گشتند، ساعت‌ها برای ساختن آینده‌شان و برنامه‌ریزی زندگی مشترک‌شان وقت می‌گذاشتند. حدود دو سال از برگزاری مراسم ازدواج‌شان می‌گذشت، اما شور و شوق روزهای نخست همچنان در رابطه‌شان دیده می‌شد. آشنایانش او را مردی مهربان، دلسوز و عمیقاً خانواده‌دوست توصیف می‌کنند. عکاس و فیلم‌بردار مراسم ازدواج این زوج نیز پس از کشته‌شدن شهروز، ویدئویی از تصاویر عروسی آن‌ها منتشر کرد و نوشت که از همان روز نخست، عشق میان این دو در نگاه‌ها و رفتارشان آشکار بود. او به یاد آورد که بارها به همکارانش گفته بود این زوج، بی‌آن‌که چیزی بگویند، با نگاه و رفتارشان میزان علاقه‌شان به یک‌دیگر را نشان می‌دهند. پس از کشته شدن شهروز، خانواده‌اش ده روز برای تحویل پیکر او پیگیری کردند. سرانجام در ۲۸ دی‌ماه، پیکرش را به زادگاهش، بروجرد، منتقل کردند و همان‌جا به خاک سپردند. ویدئوهای مراسم خاک‌سپاری، به‌ویژه بی‌تابی همسر جوانش، در شبکه‌های اجتماعی بازتاب گسترده‌ای یافت. او بر مزار شهروز چند کبوتر را به آسمان فرستاد و گفت: «همیشه دوست داشتی تو عروسی‌مون کبوتر آزاد کنیم؛ نشد... الان من آزاد می‌کنم.» آرزویی که قرار بود در جشن آغاز زندگی مشترک‌شان محقق شود، سرانجام بر مزار شهروز رنگ واقعیت گرفت. همسر شهروز بعدها در نوشته‌ای خطاب به او نوشت: «امروز از خود پرسیدم سهم من از زنده نگه داشتن یاد تو چیست؟ می‌دانم که تو برای زندگی از زندگی گذشتی. پس با تو و با این خاک زخمی عهد می‌بندم که رنج رفتنت را بی‌اثر نکنم. با آگاهی ادامه می‌دهم و لحظه‌به‌لحظه آن‌چه از ما ربوده شد را پی می‌گیرم. تو در حافظه ما و این خاک جاودان شدی. ادامه می‌دهم برای تو که ناتمام ماندی.» این نوشته، تنها مرثیه یک همسر داغ‌دار نیست؛ بلکه روایت زنی است که باور دارد شهروز آگاهانه برای مطالبه زندگی و آینده‌ای بهتر به خیابان رفت و جانش را در همان راه از دست داد. او نیز عهد کرده است راهی را که همسرش ناتمام گذاشت ادامه دهد و نگذارد یاد و آرمانش به فراموشی سپرده شود.