Amir Hossein Zeynali

امیرحسین زینلی ۲۶ سال داشت، اهل نجف‌آباد اصفهان بود و روزهای پایانی خدمت سربازی‌اش را می‌گذراند؛ تنها دو ماه دیگر مانده بود تا سربازی‌اش تمام شود. در کنار خدمت، گچ‌کاری می‌کرد و برای آینده‌ای ساده و معمولی تلاش می‌کرد: دلش می‌خواست روزی خانه‌ای برای خودش داشته باشد و در کنار عزیزانش زندگی کند. نزدیکانش امیرحسین را جوانی مهربان و باغیرت توصیف می‌کنند. به حیوانات، به‌ویژه سگ‌هایش، علاقه زیادی داشت و در عکس‌های به‌جامانده از او بارها در کنار آن‌ها دیده می‌شود؛ تصاویری از بخش ساده و روزمره‌ی زندگی جوانی که هنوز فرصت زیادی برای ساختن آینده‌ای که در ذهن داشت، پیش روی خود می‌دید. ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با گسترش اعتراضات مردمی، امیرحسین نیز تصمیم گرفت به خیابان برود. پیش از رفتن، تصورش این بود که اگر آسیبی هم ببیند، شاید در حد اصابت چند ساچمه باشد. آن شب در نجف‌آباد، مقابل کلانتری ۱۲، در میان تیراندازی نیروهای جمهوری اسلامی، زنی مجروح شد؛امیرحسین وقتی او را دید، برای کمک به سویش رفت. در همان لحظات، خود امیرحسین هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. گلوله به پهلویش اصابت کرد و جانش را گرفت. امیرحسین در آرامستان نجف‌آباد به خاک سپرده شد؛ در مزاری دوطبقه که امیرحسین خدادادی، یکی دیگر از جان‌باختگان اعتراضات نیز در آن آرام گرفته است. چهل روز بعد، مراسم چهلم امیرحسین با چهلم شماری دیگر از جان‌باختگان نجف‌آباد هم‌زمان شد. آن روز جمعیت زیادی به آرامستان آمدند و با در دست داشتن عکس جان‌باختگان، در میان مزارها حرکت کردند و به خانواده‌های داغدار تسلیت گفتند. مراسم، ساعت‌ها، از روشنایی روز تا تاریکی شب ادامه داشت؛ مردم در کنار مزارها گرد هم آمدند، دست زدند، شعر خواندند و شعارهایی چون «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» و «هر یه نفر کشته شه، هزار نفر پشتشه» سر دادند. سوگواری برای جوانان کشته‌شده‌ی نجف‌آباد، آن روز به حرکتی اعتراضی بدل شد؛ مردمی که از مزاری به مزار دیگر می‌رفتند و کنار خانواده‌های داغدار می‌ایستادند، نشان دادند که این خانواده‌ها در سوگ و دادخواهی فرزندانشان تنها نیستند. شاید معنای همان شعاری که بارها در آرامستان طنین انداخت، بیش از هر جمله دیگری این همراهی را روایت می‌کرد: «هر یه نفر کشته شه، هزار نفر پشتشه.»