Amir Reza Mirzaei

امیررضا میرزائی، متولد ۱۳۷۶، جوانی ۲۷ سالهٔ از واوانِ اسلامشهر بود. تک‌پسر خانواده و برادر دو خواهر بود. فوق‌دیپلم مدیریت داشت و در طباخیِ پدرش در تهران کار می‌کرد. تصمیم داشت تا پایان همان سال ادارهٔ مغازه را بر عهده بگیرد تا پدرش پس از سال‌ها کار، فرصت استراحت بیشتری داشته باشد. نزدیکانش او را جوانی آرام، مهربان و مسئولیت‌پذیر توصیف می‌کنند. به موسیقی علاقه داشت، از طبیعت آرامش می‌گرفت و عاشق گل و گیاه و حیوانات بود. هر وقت می‌توانست برای خانه گل می‌خرید و با ذوق به خانه می‌آورد. صنوبر را بیش از هر درختی دوست داشت و چند درخت صنوبر نیز خودش کاشته بود. شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، حدود ساعت هشت‌ونیم شب، امیررضا برای شرکت در اعتراضات به خیابان گلدشت مطهری در شهرک واوان رفت. هنوز مدت زیادی نگذشته بود که نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی شلیک مستقیم به سوی معترضان را آغاز کردند. امیررضا همراهانش را به کوچه‌ای فرعی هدایت کرد تا از تیررس دور شوند. سپس برای اطمینان از اینکه مأموران همچنان در تعقیب آن‌ها هستند یا نه، لحظه‌ای سرش را از ابتدای کوچه بیرون آورد. در همان لحظه، گلوله‌ای مستقیم به سرش اصابت کرد و جانش را گرفت. همراهانش او را به بیمارستان رساندند و خانواده را باخبر کردند. به توصیهٔ یکی از کارکنان درمان، پیکر امیررضا را به خانه بردند تا احتمال ضبط آن از سوی نیروهای امنیتی کمتر شود. اما چون نمی‌دانستند باید چه کنند و پیکر را به کجا تحویل دهند، دوباره او را به بیمارستان منتقل کردند. در آنجا به خانواده گفته شد که صبح روز بعد مراجعه کنند. وقتی صبح بازگشتند، به آن‌ها گفتند پیکر امیررضا دیگر آنجا نیست و به کهریزک منتقل شده است. خانواده یک روز کامل را در کهریزک به جست‌وجوی او گذراندند، اما اثری از پیکر پیدا نکردند. روز بعد، جست‌وجو را در بهشت زهرا آغاز کردند و سرانجام پیکر امیررضا را آنجا پیدا کردند. بنا بر روایت یکی از بستگان در مصاحبه با رادیو فردا، برای تحویل پیکر از آن‌ها یک میلیارد تومان دریافت شد و تلاش کردند با گرفتن تعهد، آن‌ها را به سکوت وادار کنند. پس از خاک‌سپاری نیز فشارها ادامه یافت و نیروهای امنیتی خانواده را وادار کردند واژهٔ «جاویدنام» را از روی سنگ مزار امیررضا حذف کنند. ماه‌ها بعد، مادرش در صفحهٔ اینستاگرام خود از دلتنگی برای پسرش نوشت؛ برای خنده‌ها و شوخی‌هایش، برای روزهایی که بی‌دلیل گل می‌خرید و با شوق به خانه می‌آورد، برای علاقه‌اش به گل و گیاه و صنوبرهایی که خودش کاشته بود. او نوشت: «هر گوشهٔ خانه هنوز بوی تو را می‌دهد؛ هنوز یاد مهربانی‌هایت زنده است، خنده‌هایت، رد قدم‌هایت و عشق قشنگت به همهٔ ما.»