Hamid Reza Moeinifar

خانوادهٔ معینی‌فر فرزندانی به نام‌های حمیدرضا و نفس داشتند. حمیدرضا، جوانی ۲۲ ساله، که دوران سربازی‌اش را به پایان رسانده و تازه قدم به مرحله‌ای تازه از زندگی گذاشته بود. ورزش، بخش مهمی از زندگی حمیدرضا بود. او به بدنسازی علاقهٔ بسیاری داشت و بخشی از وقت خود را به تمرین و ورزش اختصاص می‌داد. پس از پایان دوران سربازی نیز وارد بازار كار شده بود. در بازار تهران به‌عنوان فروشنده کار می‌کرد و همچنین به‌عنوان اپراتور دستگاه CNC چوب فعالیت داشت. اما زندگی حمیدرضا در هجدهم دی‌ماه به گونه‌ای دیگر رقم خورد. او که تنها ۲۲ سال داشت و سرشار از شور و نشاط جوانی بود، با آرزوی داشتن زندگی باثبات‌تر، در جریان اعتراضات به خیابان رفت. در همان روز، گلوله‌ای به قفسهٔ سینه‌اش اصابت کرد و جان خود را از دست داد. پس از ناپدید شدن حمیدرضا، خانواده‌اش دوازده روز تمام در جست‌وجوی او بودند. آنها بارها به بیمارستان‌ها و زندان‌ها مراجعه کردند، اما هیچ نشانی از او نیافتند. سرانجام، پیکر حمیدرضا را که به‌عنوان مجهول‌الهویه نگهداری می‌شد، در پزشکی قانونی کهریزک شناسایی کردند. پس از کشته‌شدن حمیدرضا، دوستانش از او به‌عنوان جوانی شجاع و مهربان یاد کردند. فضای مجازی پر شد از پیام‌های کوتاه دوستانی که از نبودنش می‌نوشتند: «روحت شاد داداش»، «خیلی بچهٔ خوبی بودی» و «خیلی پسر ماهی بودی». جمله‌هایی ساده و صمیمی که گوشه‌ای از تصویری را نشان می‌دهند که حمیدرضا در ذهن کسانی که او را از نزدیک می‌شناختند، به جا گذاشته بود. در مراسم خاک‌سپاری حمیدرضا، خانواده‌اش در سوگ او گریستند. خواهرش، نفس، تصویر برادرش را بر سینه داشت و در میان اشک و زاری با او وداع می‌کرد. در بخشی از مراسم، کبوترهای سفیدی را نیز در آسمان رها کردند. در میان صدای گریه و سوگواری، برخی از حاضران با کِل کشیدن احساسات خود را به شکلی دیگر بروز می‌دادند. خانواده‌ای که دوازده روز در جست‌وجوی او بودند، حالا گرد هم آمده بودند تا با او برای همیشه وداع کنند. اما غم از دست دادن حمیدرضا با گذشت زمان برای خانواده‌اش کم‌رنگ نشده است. مادرش همچنان عکس‌ها و خاطرات پسرش را منتشر می‌کند و از جای خالی او و تنهایی پس از رفتنش می‌نویسد. در یکی از نوشته‌هایش، دلتنگی خود را این‌گونه بیان کرده است: «از وقتی رفتی، خانه هنوز همان خانه است، اما دیگر هیچ چیز شبیه قبل نیست. صدای قدم‌هایت نیست، صدای خنده‌هایت نیست و من هنوز هر روز ناخودآگاه منتظرم در باز شود و تو بیایی و بگویی: مامان، من آمدم. مادر بودن یعنی تمام عمرت را برای فرزندت زندگی کنی و هیچ‌کس به من نگفته بود روزی می‌رسد که باید با جای خالی پسرم زندگی کنم. حمیدرضای من، دلم برای خودت، برای صدایت، برای نگاهت، برای مامان گفتنت تنگ شده. اما در میان این همه دلتنگی، یک چیز همیشه باعث افتخار من است؛ اینکه پسری شجاع تربیت کردم، پسری که با تمام سختی‌های زندگی محکم ایستاد و برای رویاهایش جنگید. به شجاعتت افتخار می‌کنم پسرم، به قلب بزرگت، به مردی که بودی و به تمام چیزهایی که برای زندگی‌ات ساختی. هنوز هم باورم نمی‌شود که باید دلتنگت باشم، نه منتظرت.» برای زنده نگه داشتن یاد حمیدرضا، در پنجم اسفندماه ۱۴۰۴ نهالی به نام او کاشته شد و نامش با این درخت، برای همیشه در خاک ایران ماندگار شد.