Soleyman Norouzi

Soleman Norouzi, father of a two-year-old girl, died on January 9 in Shahrood by a live bullet fired by the repressive forces of the Islamic Republic. According to reports, the bullet hit his hip and there were also gunshot wounds on his head.

سلیمان نوروزی، ۳۳ ساله بود و متولد ۱۵ فروردین ۱۳۷۱؛ متأهل بود و دختری خردسال به نام دلانا داشت. او پسر اول خانواده و ساکن شاهرود بود؛ مردی زحمتکش و مسئولیت‌پذیر که بخش بزرگی از زندگی کوتاهش را برای تأمین آسایش همسر و دختر کوچکش و حمایت از خانواده‌اش صرف می‌کرد. سلیمان به خانواده وابستگی عاطفی عمیقی داشت و در کنار همسر و فرزندش، خود را مسئول تأمین زندگی پدر و مادرش نیز می‌دانست. برای همین، دو شغل همزمان داشت. از هفت صبح تا یازده شب در کار پخش مواد پروتئینی بود؛ هم ویزیتور بود و هم راننده‌ی پخش. پس از آن، از یازده شب تا دو بامداد در یک سوپرمارکت کار می‌کرد. ساعت‌های طولانی کار خسته‌کننده بود، اما سلیمان امید داشت با تحمل این سختی‌ها، آینده‌ای آرام‌تر و بهتر برای خانواده‌اش بسازد. نزدیکانش او را مردی مهربان، متین، مسئولیت‌پذیر و زحمتکش توصیف می‌کردند؛ مردی آرام و بی‌آزار که در عین خستگی‌های روزمره، خنده و شوخی را از زندگی‌اش حذف نکرده بود. خودرو، به‌ویژه پژو پارس شیشه‌دودی و سیستم صوتی آن، از علاقه‌مندی‌هایش بود. موسیقی، قهوه، سفر، جنگل و دریا را دوست داشت و از تفریح و سفر در کنار خانواده لذت می‌برد. سلیمان برای آینده هم رویاهایی داشت. آرزو داشت روزی همراه برادرش کسب‌وکار خودشان را راه بیندازند؛ یک سوپرمارکت یا جگرکی. حتی به همسرش وعده داده بود که این روزهای سخت کاری موقتی است و تا عید و بعد از آن، قرار است کسب‌وکار خودشان را شروع کنند. او برای آینده برنامه داشت؛ آینده‌ای که در آن شاید دیگر مجبور نباشد از صبح زود تا نیمه‌های شب کار کند. حدود سه سال از ازدواج سلیمان گذشته بود و زندگی مشترکشان هنوز در ابتدای راه بود. آن‌ها فرصت چندانی برای سفر و تفریح پیدا نکرده بودند و به‌تازگی تصمیم گرفته بودند برای دیدار خانواده‌ی همسر سلیمان به شمال ایران بروند؛ سفری که قرار بود یکی از خاطرات شیرین زندگی مشترکشان باشد. اما آن آینده هرگز نرسید. شامگاه ۱۸ دی، سلیمان در اعتراضات شاهرود شرکت کرد و در پایان شب به خانه بازگشت. او گفته بود که به خاطر دخترش برگشته است. روز بعد، ۱۹ دی، بار دیگر تصمیم گرفت از خانه خارج شود. مادر، خواهر، برادر و همسرش از او خواستند نرود. نگرانی‌شان را از رفتنش پنهان نمی‌کردند. سلیمان اما در پاسخ گفت: «اگه من نرم، پس کی بره؟ همه‌مون باید بریم. این دفعه دیگه تمومه.» شامگاه ۱۹ دی، حدود ساعت ۱۰ تا ۱۱ شب، سلیمان در مقابل فرمانداری شاهرود هدف تیراندازی نیروهای نظامی جمهوری اسلامی قرار گرفت. یک گلوله‌ی جنگی به ناحیه‌ی لگن و گلوله‌های ساچمه‌ای به سر و پیشانی او اصابت کرد. مردم او را به بیمارستان امام حسین شاهرود رساندند، اما حدود دو ساعت بعد، سلیمان بر اثر شدت جراحات جان باخت. پیکر سلیمان پس از هفت روز به خانواده تحویل داده شد. در جریان کالبدشکافی، قفسه‌ی سینه‌ی او را از زیر گلو تا ناف شکافته و بخیه‌های بزرگی بر بدنش زده بودند؛ تصویری سنگین که آخرین وداع با او را دشوارتر کرد. پس از آن، خانواده تحت فشار و تهدید قرار گرفتند و از آنان تعهد‌هایی گرفته شد. مراسم خاک‌سپاری سلیمان نیز در فضایی غریبانه برگزار شد. حتی پرچم‌های ترحیم را از مقابل خانه کندند و اجازه‌ی برگزاری مراسم در مسجد یا برگزاری مراسمی گسترده بر سر مزار او داده نشد. سلیمان، به گفته‌ی نزدیکانش، اهل فعالیت سیاسی نبود؛ اما پادشاهی‌خواه بود و خود را در کنار مردم ایران می‌دید و مخالف گرانی، ظلم و شرایط دشوار زندگی مردم بود. با رفتن سلیمان، جای خالی او در خانه و میان خانواده‌اش باقی ماند؛ به‌ویژه برای دختر کوچکش، دلانا. دختری که هنوز پدرش را می‌خواهد، نبودنش را حس می‌کند و بهانه‌ی پدرش را می‌گیرد. بی‌آنکه بتواند معنای کامل این فقدان را برای خودش توضیح دهد. سلیمان برادری به نام سلمان داشت که یک سال از او کوچک‌تر بود. این دو برادر رابطه‌ای بسیار نزدیک داشتند و تقریباً همه‌جا در کنار یکدیگر بودند. پس از مرگ سلیمان، خواهرشان در صفحه‌ی اینستاگرام خود درباره‌ی رابطه‌ی این دو برادر نوشت: «سلیمان جان، از وقتی رفتی سلمان داغون شده داداش. ۳۳ سال همه‌جا با هم بودین، یک‌دفعه پشتش خالی شده. بمیرم برای دلت سلمان جانم.» یکی دیگر از خاطراتی که از سلیمان برای عزیزانش باقی مانده، توجه و محبت او به همسرش بود. حتی زمانی که خودش نمی‌توانست در روز تولد همسرش در کنار او باشد، به مادرش زنگ می‌زد و از او می‌خواست تا او را غافلگیر کند. در سال ۱۴۰۵، مادر سلیمان این رسم را به شکلی دردناک ادامه داد. او با کیک و گل بر سر مزار سلیمان رفت و تولد عروسش را تبریک گفت؛ کاری که یادآور توجه و محبت و عشقی بود که سلیمان همیشه به همسرش داشت. در مراسم یادبود سلیمان بر سر مزارش در وادی‌السلام شاهرود نیز حاضران، به‌ویژه مادرش، کبوترهایی را به نشانه‌ی آزادی در آسمان رها کردند؛ تصویری که برای خانواده، یادآور آرزوها و رویاهایی بود که سلیمان با خود داشت. در سالروز تولد سلیمان، مادرش بار دیگر دلتنگی خود را برای فرزندش نشان داد و خواهرش در صفحه‌ی شخصی خود در اینستاگرام، در یاد برادرش نوشت: «داداشم، عزیزم، باشرف، قهرمان، تولدت مبارک عزیزدلم. برادر باغیرتم راهی رو انتخاب کرد و با افتخار رفت؛ چون شرف داشت، غیرت داشت. برادر من سلاح نداشت، برای شرافت رفت، با دست خالی. برای دل بی‌قرار مادرم دعا کنید.» حالا سهم دلانای دو ساله از آغوش گرم پدر، بوسه‌ای است بر قاب عکس او؛ پدری که تمام خستگی‌هایش را با در آغوش گرفتن کودک کوچکش فراموش می‌کرد و در لبخند او آرام می‌گرفت.