Ali Liyaghi

علی لیاقی، مردی ۴۴ ساله، متأهل و پدر دو فرزند، در شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ از خانه‌اش در دولت‌آباد شهرری بیرون رفت؛ با همان لباس ورزشی که همیشه برای دویدن می‌پوشید. قصدش ورزش بود، اما در مسیر به جمع معترضان در پارک فلکهٔ دوم دولت‌آباد پیوست؛ جمعیتی که آن شب زیر فشار و التهاب ایستاده بودند. دقایقی بعد، گلوله‌ای که از ناحیهٔ گوش وارد شده بود، به سر او اصابت کرد و شدت جراحت به‌حدی بود که چهره‌اش قابل شناسایی نبود. وقتی غیبت او بیش از حد معمول طول کشید، خانواده‌اش نگران شدند، بارها با تلفن‌همراهش تماس گرفتند، اما پاسخی دریافت نکردند و کمی بعد گوشی خاموش شد. روز بعد، ۱۹ دی‌ماه، خانواده در جست‌وجوی او به کلانتری‌ها، زندان‌ها و بیمارستان‌ها مراجعه کردند، اما هیچ اطلاعی به آن‌ها داده نشد و تنها پاسخی که شنیدند این بود که باید به کهریزک مراجعه کنند. در همین زمان، پیکر او سه روز تمام در آتش‌نشانی روبه‌روی پارک فلکهٔ دوم دولت‌آباد نگهداری شده بود؛ بی‌آن‌که خانواده از این موضوع آگاه باشند یا اجازه‌ای برای دیدن او داشته باشند. در نهایت، در ۲۲ دی‌ماه، خانواده او را در کهریزک شناسایی کردند؛ درون یک کانتینر، با همان لباس ورزشی‌ای که با آن از خانه خارج شده بود. صحنهٔ شناسایی، با توجه به آسیب شدید صورت، یکی از تلخ‌ترین لحظات برای خانواده بود. یک روز بعد، در ۲۳ دی‌ماه، پیکر علی لیاقی در بهشت‌زهرای تهران به خاک سپرده شد. ویدیویی که به ایران‌اینترنشنال رسیده، نشان می‌دهد بستگان و دوستان هنگام حمل پیکر و خاک‌سپاری او فریاد «با‌غیرت» سر می‌دادند و او را تشویق می‌کردند؛ فریادی که هم وداع بود، هم اعتراض، هم احترام. علی لیاقی صنعتگر بود و یک کارگاه صنعتی در نزدیکی بازار آهن داشت؛ مردی که زندگی‌اش میان کار، تلاش و مسئولیت‌های خانوادگی می‌گذشت و در روزهای پیش از مرگ، در حال تدارک مراسم سالگرد مادرش بود. مرگ او نه فقط پایان زندگیِ یک مرد، که فروریختن ستون یک خانواده و خاموش شدن چراغ کارگاهی بود که با دست‌های خودش ساخته بود؛ روایتی که از لحظهٔ خروج او از خانه تا خاک‌سپاری‌اش تنها پنج روز طول کشید، اما زخمش برای خانواده‌اش سال‌ها باقی خواهد ماند.