Mohammad Mahdi Majidi

محمدمهدی مجیدی، فرزند محسن، در ۱۸ شهریور ۱۳۸۱ در نجف‌آباد به دنیا آمد؛ شهری که تا آخرین روزهای زندگی‌اش، خانه و دیارش باقی ماند. او تنها فرزند پسر خانواده بود و از همان دوران نوجوانی، مسئولیتی را بر دوش گرفت که کمتر هم‌سالانش با آن دست‌وپنجه نرم می‌کردند. پدرش، محسن، سال‌ها بود که نابینا شده بود، اما این نابینایی هرگز مانع از آن نشد که او به عنوان اپراتور در اداره‌ی کل منابع طبیعی استان اصفهان به کار خود ادامه دهد. در این مسیر، این محمدمهدی بود که در کنارش ایستاد؛ نه فقط به عنوان یک پسر، بلکه به معنای واقعی کلمه، چشمان و عصای پدرش بود. مردم نجف‌آباد بارها این دو را دیده بودند که دست در دست هم، قدم به قدم، خیابان‌های شهر را طی می‌کردند؛ تصویری ساده اما عمیق که به نمادی از عشق، وفاداری و مسئولیت‌پذیری در میان مردم شهر تبدیل شد. یکی از دوستان نزدیکش، خاطره‌ای از او تعریف می‌کند که شاید بهتر از هر چیز دیگری، روحیه و طرز نگاه محمدمهدی به زندگی را نشان می‌دهد. او می‌گوید: «هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شدیم، به او می‌گفتم: تو که مهندسی، هر جا بری روت حساب می‌کنن؛ بیا همه‌چیزمون رو بفروشیم و بریم یه کشور دیگه.» اما محمدمهدی همیشه پاسخ می‌داد: «من این کشور رو دوست دارم، آخه کجا برم؟» محمدمهدی به عنوان مهندس تجهیزات دندان‌پزشکی فعالیت می‌کرد؛ شغلی که با دقت و ظرافت سروکار داشت. دوستانش در اینستاگرام بارها از سخت‌کوشی‌اش گفته‌اند، از کسی که همیشه در حال کار بود و هر بار که از او می‌خواستند کمی هم برای تفریح وقت بگذارد، پاسخ می‌داد: «بعداً... وقت هست برای تفریح.» اما آن «بعداً» هرگز فرا نرسید. در روزهایی که شمار زیادی از مردم نجف‌آباد به خیابان‌های شهر آمده بودند تا به فراخوانی پاسخ مثبت دهند و برای حقی که باور داشتند از آنان سلب شده اعتراض کنند، محمدمهدی نیز در میان همان جمعیت حضور داشت. او در روز ۱۹ دی‌ماه، به اعتراضات در خیابان شریعتی پیوست. به گفته‌ی شاهدان عینی، در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، خیابان شریعتی در نجف‌آباد صحنه‌ی یکی از خونین‌ترین و شدیدترین سرکوب‌های مردمی در جریان آن روزها بود؛ خیابانی که به گفته‌ی آنان به میدان جنگ و حکومت نظامی تبدیل شده بود و تک‌تیراندازانی از بالای پشت‌بام مسجد صفا و ساختمان کلانتری، به‌طور مستقیم به سوی مردم معترض شلیک می‌کردند. یکی از این گلوله‌ها به محمدمهدی اصابت کرد؛ به ناحیه‌ی پا. پیکر زخمی‌اش را به بیمارستان منتقل کردند، اما شدت جراحت چنان بود که به کما رفت. بنا بر آن‌چه گفته شده، در بیمارستان روند درمان مناسب و فوری او توسط نیروهای سرکوب‌گر با مانع مواجه شد و سرانجام محمدمهدی مجیدی در تاریخ ۱۹ دی‌ماه جان خود را از دست داد. او که همیشه می‌گفت «این کشور را دوست دارم، آخر کجا بروم؟»، در همین کشور و در همین خاک، جانش را باخت. اما داغ این جدایی تنها به همان روزها ختم نشد. پدرش محسن، که سال‌ها با نابینایی خود ساخته بود و محمدمهدی را چشمان و عصای واقعی خویش می‌دانست، اکنون باید بدون او راه می‌رفت. هشت ماه، رنجی عمیق و سوگی سنگین را تحمل کرد؛ سوگ فرزندی که روزی دستش را رها نمی‌کرد. سرانجام، از صبح ۱۸ شهریور ۱۴۰۵ — که سالروز تولد محمدمهدی بود — به کما رفت و پس از چند روز، در تاریخ ۲۲ شهریور ۱۴۰۵، دچار ایست قلبی شد و برای همیشه چشم از جهان فرو بست. نجف‌آباد، خیابان‌هایی را به یاد دارد که روزی میزبان قدم‌های آرام یک پدر و پسر بود؛ دستانی که هرگز رها نشدند. محمدمهدی رفت، در حالی که فقط می‌خواست در کشوری بماند که دوستش داشت و پدرش محسن رفت، در حالی که دیگر تاب راه رفتن بی‌عصای همیشگی‌اش را نداشت. آن‌ها دیگر در کنار هم قدم نمی‌زنند، اما نام‌شان، در کنار هم، در خاطره‌ی این شهر باقی می‌ماند. پدر و پسری که دستان یک‌دیگر را در زندگی رها نکردند، در مرگ نیز از هم جدا نماندند. یادشان گرامی و روح‌شان شاد.