Amir Mohammad Sagvand (Motamedi)

امیرمحمد سگوند، متولد ۲۲ فروردین ۱۳۸۷، فقط هفده سال داشت؛ نوجوانی از خرم‌آباد، از طایفه‌ی سگوند، یکی از طوایف شناخته‌شده‌ی ایل باجلوند. هفده‌سالگی بوی مدرسه می‌دهد؛ سنِ دفتر و کتاب، کوچه و رفیق، نقشه‌هایی که برای چند سال بعد کشیده می‌شوند و فرداهایی که آن‌قدر دورند که آدم فرصت دارد بارها شکلشان را عوض کند. امیرمحمد هم در همین نقطه ایستاده بود؛ ابتدای راه. اما شب ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، فردا برای او تمام شد. آن شب، میدان کیو خرم‌آباد شبیه هیچ‌کدام از شب‌های معمول نبود. خیابان‌ها از ساعت‌ها قبل پر شده بود؛ مردم، با فریاد، با دست‌های بالا، با چهره‌هایی مصمم، خیابان را با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی به صحنه‌ای از اعتراضات گسترده تبدیل کرده بودند. تنها با سر دادن شعار‌های آزادی‌خواهی و قدم‌های محکمشان، ضربان قلب شهر به تپش افتاده بود. نه فقط از ازدحام، بلکه از خشم و امیدی که درهم‌تنیده شده بود. نیروهای سرکوب در گوشه‌وکنار مستقر بودند و سنگینی چکمه‌هایشان، خیابان‌های خرم‌آباد را می‌لرزاند. صف‌های فشرده، نگاه‌های سخت، آماده‌ی مقابله. هر لحظه تنش بیشتر می‌شد؛ هر فریاد، هر حرکت جمعیت، مثل جرقه‌ای بود که می‌توانست شعله‌ای بزرگ‌تر بسازد. در میان این موج انسانی، امیرمحمد هم بود؛ نوجوانی که مثل بسیاری دیگر، با شجاعت آمیخته با امید، در دل اعتراضات ایستاده بود. او فقط تماشاگر نبود؛ بخشی از همان صدای جمعی بود که آن شب، میدان کیو را از سکوت همیشگی بیرون کشیده بود. بعد صدای شلیک و بوی باروت در فضا پیچید. گلوله‌ای جنگی از سلاحی از نوع کلاشینکف به او اصابت کرد و نوجوان هفده‌ساله روی زمین افتاد. در چند لحظه، خیابان برای او شکل دیگری پیدا کرد؛ آدم‌هایی که دورش جمع شدند، دست‌هایی که برای کمک جلو آمدند و پیکری که باید هرچه زودتر به بیمارستان می‌رسید. امیرمحمد را به بیمارستان رساندند، اما گلوله پیش از آن، کار خودش را کرده بود. تلاش پزشکان برای نجات جانش نتیجه نداد و همان شب، قلب نوجوانی که هفده سال بیشتر از عمرش نگذشته بود، از تپیدن ایستاد. روایتی که پس از آن درباره‌ی علت مرگ او شکل گرفت، یکدست نبود. در گزارش‌های اولیه‌ی پزشکی، تشنج و ایست قلبی ناشی از گاز اشک‌آور ذکر شد؛ اما در گزارش‌های بعدی پزشکی قانونی، علت مرگ اصابت گلوله اعلام شد. خانواده نیز هنگام تحویل گرفتن پیکر، آثاری از اصابت گلوله در پهلو و زیر شکم مشاهده کردند. و بعد، انتظار شروع شد. قرار بود ۲۰ دی‌ماه، امیرمحمد را به خاک بسپارند. اما تحویل پیکرش به خانواده طولانی‌تر از تمام روزهای پیش از آن گذشت. خانه‌ای که باید پذیرای رفت‌وآمد عزاداران می‌شد، در انتظار پیکر پسری ماند که دیگر قرار نبود از در وارد شود. تقویم جلو می‌رفت و امیرمحمد هنوز برنگشته بود. تا ۲۲ دی‌ماه. آن روز سرانجام پیکر را به خانواده تحویل دادند.مراسم خاک‌سپاری در جمعی محدود و زیر فشار و کنترل امنیتی برگزار شد و از خانواده خواسته شد مراسم را به صورت گسترده، اطلاع‌رسانی نکنند. هفده سال زندگی در مراسمی کوتاه و خاموش به خاک سپرده شد در حلقه‌ای از محدودیت. اما سوگ همیشه راه خودش را پیدا می‌کند. سی‌ام بهمن‌ماه در چهلم امیرمحمد، خانواده و نزدیکانش دوباره دور هم جمع شدند. شماری از همشهریان نیز آمدند. شمع‌ها روشن شد و صدای مویه در فضا پیچید. چَمَری خوانده شد؛ آیینی کهن از فرهنگ سوگ مردم زاگرس‌نشین. سرنا و دهل، سازهایی که در لرستان بارها برای جشن و عروسی و شادی نواخته شده‌اند، آن روز صدای دیگری داشتند. این‌بار، نوبت وداع بود. صدای سازها در میان سوگ حاضران می‌پیچید؛ انگار شهری می‌خواست درباره‌ی نوجوانی که فرصت بزرگ‌شدن پیدا نکرد، چیزی بگوید که در روز خاک‌سپاری مجال گفتنش را نداشت. نامش امیرمحمد بود. او باید مدرسه می‌رفت. باید روزهایی می‌آمد که صبح از خانه بیرون بزند و عصر برگردد.  باید بزرگ‌تر می‌شد، کار پیدا می‌کرد، عاشق می‌شد، دلش می‌گرفت، دوباره امیدوار می‌شد و برای سال‌های بعد تصمیم می‌گرفت. امیرمحمد رفت؛ اما فردایی که از او گرفته شد، برای کسانی که او را به یاد می‌آورند، هنوز تمام نشده است.