Amir Hossein Kaveh

امیرحسین کاوه این آرزو را بارها برای خودش مرور کرده بود. متولد ۲ شهریور ۱۳۸۸ بود؛ نوجوانی شانزده‌ساله از مشهد که از همان سن کم کار می‌کرد. روزهایش را در یک تعمیرگاه خودرو می‌گذراند و آرزو داشت روزی مغازه خودش را راه بیندازد. خریدن یک موتور هم یکی از بزرگ‌ترین آرزوهایش بود؛ آرزویی که امیدوار بود تا عید به آن برسد. آن‌هایی که امیرحسین را می‌شناختند، بیش از هر چیز از لبخندهایش حرف می‌زنند. می‌گویند همیشه پرانرژی بود، همیشه می‌خندید و حضورش حال‌وهوای جمع را عوض می‌کرد. نوجوانی که برای آینده‌اش برنامه داشت و با امید زندگی می‌کرد. نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، همه چیز در کمتر از یک ساعت تغییر کرد. امیرحسین آن شب از خانه بیرون رفت. فاصله میان بیرون رفتنش تا لحظه‌ای که گلوله به سرش اصابت کرد، کمتر از یک ساعت بود. وقتی به خانه برنگشت، نگرانی خانواده لحظه‌به‌لحظه بیشتر شد. تا صبح هیچ خبری از او نداشتند. هر جایی را که احتمال می‌دادند بتوانند ردی از پسرشان پیدا کنند، گشتند؛ بیمارستان‌ها، کلانتری‌ها و هر جایی که شاید پاسخی برای تنها سؤال‌شان داشته باشد؛ «امیرحسین کجاست؟» سرانجام او را در بیمارستان امداد مشهد پیدا کردند. گلوله به سرش اصابت کرده بود. شدت جراحات به حدی بود که به کما رفته بود و سطح هوشیاری‌اش تنها سه بود. پزشکان برای نجات جانش تلاش می‌کردند و خانواده، پشت درهای بخش مراقبت‌های ویژه، به امید شنیدن خبری خوب، ساعت‌ها و روزها را پشت سر می‌گذاشتند. هفت روز گذشت. هفت روزی که خانواده هنوز امیدشان را از دست نداده بودند. هربار که پزشکی از بخش بیرون می‌آمد، دل‌شان می‌خواست این‌بار خبر بهتری بشنوند. اما سرانجام، در ۲۶ دی‌ماه ۱۴۰۴، امیرحسین کاوه، نوجوان شانزده‌ساله مشهدی، پس از هفت روز مبارزه برای زندگی، جاویدنام شد. با جاویدنام شدن امیرحسین، رنج خانواده پایان نیافت. در همان روزهایی که باید برای آخرین‌بار با پسرشان وداع می‌کردند، به آن‌ها هشدار داده شد که اگر مراسم خاک‌سپاری از کنترل خارج شود یا جمعیت زیادی در آن حضور پیدا کند، پیکر امیرحسین را تحویل نخواهند داد. او را در سکوت و غریبانه در بهشت رضا قطعه ۶۳ ردیف ۲ شماره ۲۵ به خاک سپردند. اما آن سکوت، تنها تا چهلمش دوام آورد. در چهلم امیرحسین، مردم آمدند. عکس نوجوان شانزده‌ساله را بالای سر گرفتند، کبوترها را به آسمان سپردند و فریاد زدند: «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده.» دست‌ها به احترامش به هم خورد، مردم رقصیدند و نامش را فریاد زدند. مادر، عکس پسرش را در آغوش گرفت، بوسید و با همان عکس، یاد امیرحسین را زنده نگه داشت. و هنوز هم، یک سؤال بی‌پاسخ با خانواده مانده است. در آن کمتر از یک ساعت، از لحظه‌ای که امیرحسین از خانه بیرون رفت تا زمانی که گلوله به سرش اصابت کرد، دقیقاً چه بر او گذشت؟ شاید پاسخ این سؤال هرگز روشن نشود اما تاریخ، برای به یاد سپردن امیرحسین کاوه، نیازی به پاسخ آن سؤال ندارد. تاریخ، او را با انتخابش به خاطر خواهد سپرد؛ نوجوان شانزده‌ساله‌ای که می‌توانست در خانه بماند، در امنیت آغوش مادرش، اما تصمیم گرفت کنار مردمش بایستد. او رفت و جانش را فدای ایران کرد. و از همان روز، نام او، از یک نوجوان شانزده‌ساله، به بخشی از حافظه یک سرزمین تبدیل شد. امیرحسین کاوه، نماد نسلی است که سکوت را انتخاب نکرد؛ نسلی که حق خود را می‌شناسد و برای آن می‌ایستد.