Mohammadreza (Mehrad) Alemi

رشت را با باران‌هایش می‌شناسند؛ با خیابان‌هایی که رطوبت هوا روی سنگ‌فرش‌هایشان می‌نشیند، با درختان پربرگ و بوی خاک نم‌خورده‌ای که بعد از باران در شهر می‌پیچد. شهری که زندگی در آن، میان رفت‌وآمد مردم، صدای مغازه‌ها و خیابان‌های همیشه بیدارش جریان دارد. آدم‌ها در چنین شهری سال‌های عمرشان را می‌گذرانند، خانه می‌سازند، بچه بزرگ می‌کنند، بازنشسته می‌شوند و خیال می‌کنند هنوز فرصت زیادی برای روزهای معمولی باقی مانده است؛ همان روزهایی که تا وقتی هستند، کسی به ارزش‌شان فکر نمی‌کند. محمدرضا عالمی شصت‌ودو سال از این روزها را پشت سر گذاشته بود. معماری خوانده بود و سال‌های کارش را سپری کرده بود؛ حالا بازنشسته بود و پدر یک خانواده. مردی مهربان و دلسوز، آرام و متین؛ از آن پدرهایی که سال‌ها می‌گذرند و فرزندان‌شان بزرگ می‌شوند، اما دل‌نگرانی برای آ‌ن‌ها از دل پدر بیرون نمی‌رود. شاید خیال می‌کرد پس از سال‌ها کار و مسئولیت، حالا نوبت روزهایی است که می‌شود آهسته‌تر زندگی کرد؛ روزهایی برای خانواده، برای دیدن گذر عمر و تماشای ثمره سال‌هایی که صرف ساختن زندگی شده‌اند. اما شامگاه نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، رشت دیگر شهر آشنای روزهای معمولی نبود. آن شب، در بلوار شمسی‌آباد، میان ازدحام جمعیت و آشفتگی خیابان، محمدرضا از همراهانش جدا افتاد. گلوله‌ای از سلاح کلاشینکف از پشت به ناحیه کتفش اصابت کرده بود. در آن شلوغی، همراهانش دیگر او را نمی‌دیدند. می‌شود آن یک ساعت و نیم را تصور کرد؛ جست‌وجوی بی‌وقفه در میان جمعیت، چشم‌هایی که چهره‌ها را از نظر می‌گذراندند، امیدی که با هر بار نیافتنش کم‌رنگ‌تر می‌شد و نگرانی‌ای که هر دقیقه سنگین‌تر بر دل می‌نشست. سرانجام، او را در همان حوالی پیدا کردند. مجروح بود و چند نفر از حاضران به او پناه داده بودند. محمدرضا را به بیمارستان پورسینای رشت رساندند. در بیمارستان، تلاش برای بازگرداندنش به زندگی آغاز شد. کادر درمان عملیات احیای قلبی‌ریوی را انجام دادند، اما گلوله هر دو ریه‌اش را سوراخ کرده بود. دیگر نتوانستند او را به زندگی برگردانند. چند روز طول کشید تا پیکرش را به خانواده تحویل دهند. پس از آن، شبانه به خاک سپرده شد. شهری که شب‌هایش را باران و رطوبت هوا در بر می‌گیرد، این بار پیکر مردی را در دل خاک سپرد که شصت‌ودو سال در آن زندگی کرده بود؛ مردی که روزگاری برای ساختن آینده درس خوانده بود، کار کرده بود و پدر شده بود، اما فرصت نیافت سال‌های بیشتری را در کنار خانواده‌اش بگذراند. مرگ او در یک شب اتفاق افتاد؛ اما آن‌چه از یک پدر گرفته می‌شود، به همان شب محدود نمی‌ماند. سال‌هایی که می‌توانست در کنار خانواده باشد، روزهایی که می‌توانست از راه برسند و خاطره‌هایی که هنوز فرصت ساخته شدن داشتند، همگی با او ناتمام ماندند.