Arman Gorjian Bahmiari

آرمان گرجیان، از دیار دلیران نورآباد ممسنی، جوانی ۱۹ ساله و اصالتاً لر بود که رؤیای پزشک شدن را در سر داشت. او دانش‌آموز ممتاز دبیرستان اندیشه در ممسنی بود و خود را برای شرکت در کنکور سراسری آماده می‌کرد. خانواده، دوستان و معلمانش آینده‌ای روشن برای او متصور بودند و آرمان با تلاش و پشتکار در مسیر تحقق آرزوهایش گام برمی‌داشت. اما این رؤیاها ناتمام ماند. آرمان در روز ۱۸ دی‌ماه، بر اثر شلیک مستقیم گلوله به قلبش، جان خود را از دست داد. گلوله‌ای که نه‌تنها زندگی یک جوان پرامید را خاموش کرد، بلکه خانواده‌ای را در سوگ فرزندشان و شهری را در اندوه فرو برد. در ویدیویی که از مراسم یادبود آرمان منتشر شده است، مردم در محلی که او هدف گلوله قرار گرفته و جان باخته بود گرد هم آمدند. حاضران با دست زدن، پایکوبی و خواندن سرودهای اعتراضی، یاد این جوان جان‌باخته را گرامی داشتند و تلاش کردند اندوه فقدان او را با نمایش همبستگی و ایستادگی پاسخ دهند. در میان این صحنه‌ها، تصویر مادر آرمان بیش از همه دل‌ها را به درد می‌آورد. او بر همان نقطه‌ای که فرزندش بر زمین افتاده بود زانو زد، خاک آن‌جا را بوسید و با اشک و اندوه، یاد عزیز از دست‌رفته‌اش را گرامی داشت. صحنه‌ای که عمق رنج یک مادر داغ‌دار را به تصویر می‌کشید؛ مادری که اکنون تنها خاطرات و آرزوهای ناتمام فرزند جوانش را در آغوش داشت. آرمان گرجیان رفت، اما نام و یاد او در همان خیابان، در قلب مردم ممسنی و در حافظهٔ جمعی ایرانیان زنده ماند؛ جوانی که رؤیای پزشک شدن داشت و زندگی‌اش در نوزده‌سالگی ناتمام ماند، اما یادش به نمادی از عشق، دلتنگی و دادخواهی تبدیل شد. یکی از آشنایانش دربارهٔ او گفته است: «نه آدم شورشی بوده، نه وابسته به هیچ حزبی. در واقع سنی نداشت. فقط خیلی باغیرت بود. یک جوان آزادی‌خواه بود. نه چهرهٔ خشنی داشت که بگویی اهل خشونت بوده مورد هدف قرارش دادند، نه توهین بلد بود. یک پسر خیلی باغیرت بود و خیلی محبوب در فامیل. دوست داشتنی.» پدر داغ‌دار آرمان گرجیان در مراسمی که بر مزار فرزندش برگزار شد، با اندوهی جان‌کاه گفت: «نفرین بر سردترین زمستان ایران؛ تلخ‌تر از کشتار نیشابور به دست مغول، تلخ‌تر از آتش زدن تخت جمشید به دست اسکندر، تلخ‌تر از صد هزار منارهٔ سر، از مردم اصفهان به دست تیمور لنگ، تلخ‌تر از بیست هزار چشم مردان کرمان که هدیهٔ خان قاجار شد. همهٔ مصیبت‌ها در یک شب؛ همهٔ مصیبت‌هایی که بر سر این مُلک و ملت فرود آمد، از انواع جباران، در یک شب جمع شد و ایران را قتل‌عام کردند.» پدر این جاویدنام شعری از شهریار را بر مزار فرزندش می‌خواند: «وای ای مه دو هفته چه جای محاق بود/ آخر محاق نیست که ماه دو هفته را»