نەمر حسن قاسمی

هربار که بند کمربندش را بر کمرگاه محکم می‌کرد، پژواک یک کلام کهن در سینه داشت: کاراته یعنی «دست خالی». استاد به شاگردانش یاد داده بود که انسانِ راستین، قدرت خود را از روحی صیقل‌خورده و ذهنی آرام می‌گیرد، نه از سلاح و اسباب ترس. سال‌ها در تالارهای ورزشی اصفهان، تک‌فریاد برخاسته از ژرفای جانش، آن «کیای» استوار، برای درهم شکستن خستگی و غلبه بر ناممکن‌ها طنین‌انداز بود. او نه فقط مربی، بلکه داورِ رسمی و عادلی در میدان مسابقات بود که ترازوی عدالت را با هیچ‌چیز سودا نمی‌کرد. حسن قاسمی ۳۱ ساله متولد ۲۳ آبان ۱۳۷۳ از خاک پاک حبیب‌آباد برخوار در استان اصفهان بود. تمام جوانی، افتخارات و تکاپوی مربیگری‌اش در همین دیار گذشت. در این راه پر از مرام، همسرش، فاطمه رضایی، نیز شانه به شانه او مربی کاراته بود تا با هم، نسلی از جوانان را با اصول فنی و اخلاق انسانی آشنا کنند. آرزوهایش بزرگ اما روشن بود: دیدنِ هنرجویانش بر فراز سکوهای بلند جهانی، رسیدن خودش به مدارج والای داوری، و در خانه، او می‌خواست بالندگی و قد کشیدنِ پسر سه ساله‌اش، آراد، را به تماشا بنشیند؛ کودکی که جهان کوچک خود را در پناه شجاعت پدر معنا می‌کرد. حسن مردی بود سراسر شور و زندگی، که شوخی‌های دلنشین و خنده‌های همیشگی‌اش، تاریکی را از جانِ خانه‌اش می‌تاراند. اما آموزه‌های این مربی آزاده هرگز در چهاردیواری باشگاه بند نشد. دی‌ماه فرا رسید و خاک ایران در پی فراخوان‌های شاهزاده رضا پهلوی با تأکید بر اینکه «ایران و خیابان‌هایش متعلق به ملت است» به خروش آمد؛ پیامی که موج عظیمی از اعتراضات را در اصفهان و دیگر شهرها رقم زد. فریاد دادخواهی ملت، حسن را هم به میدان خواند؛ او نمی‌توانست در برابر این حرکت ملی تماشاگر رنجِ مردم و تاریکی آینده‌ی فرزندش باشد. او در روز ۱۹ دی‌ماه راهی خیابان شد تا در کنار مردم اصفهان ایستادگی کند. در غروب ملتهب آن شب دی‌ماه، وقتی اهل خانه و آشنایان به او گفتند: «تو فرزند کوچک داری، امشب در خانه بمان»، با همان لبخند مصمم و نگاهی بی‌باکش پاسخی داد که در تاریخ مکتوب شد: «اتفاقاً من باید به خاطر بچه‌ام بروم.» او رفت تا سپر فردای سرزمین و فرزندش شود. در آن شب، شهر اصفهان به اوج غوغا رسیده بود و یک نبرد نابرابر رقم خورد. در یک‌سو مردمی بی‌سپر و لبریز از شجاعت ایستاده بودند و در سوی دیگر، نیروهای سرکوب که تفنگ‌های پر شده از تیرهای جنگی بر شانه داشتند. در قلب محله‌ی زینبیه‌ی اصفهان، حسن هدف شلیک مستقیم گلوله‌های جنگیِ مأموران قرار گرفت. او بر خاک افتاد و مظلومانه جان سپرد. پس از چند روز ایستادگی خانواده در برابر فشارهای امنیتی، پیکرِ پاکش تحویل داده شد و در آرامستانِ نجف‌آباد اصفهان به آغوش خاک سپرده شد. مراسم یادبود او در مسجد روستای گلدره (بخش مهردشت) و در دل همان زینبیه که خونش بر آن ریخته شده بود (در مسجدالنبی)، به شایستگی برگزار شد. همسر وفادارش در سوگش نوشت: «مرد من، تو برای همیشه رفته‌ای؛ ناعادلانه، مظلومانه و شرافتمندانه. و من، جانم تا ابد برای نبودنت درد می‌کند. اما عزیزِ قلبم، بدان که تا ابد کسی را داری که با افتخار نامت را بر زبان خواهد آورد.»