نەمر علیرضا سپاهی بادجانی

علیرضا سپاهی بادجانی، جوان ۲۵ ساله و اهل اصفهان بود. او روز ۲۰ دی ۱۴۰۴، دو روز پس از اعتراضات میدان علیخانی، همراه مادرش بازداشت شد. به گفتهٔ گزارشگر ویژهٔ سازمان ملل، مادرش بنا بر گزارش‌ها جلوی چشم او شکنجه شد و خود او و پسرعمویش نیز در برابر خانواده‌شان مورد ضرب‌وشتم قرار گرفتند. او یکی از ۱۲ متهمی بود که در پروندهٔ «میدان علیخانی» به اعدام محکوم شدند؛ پرونده‌ای که در آن حکومت معترضان را به کشتن چهار مأمور پلیس متهم کرد. اتهام او عضویت در گروه مسلح اعلام شد. مرکز عبدالرحمن برومند گفت این دادرسی ایرادهای جدی داشت و ادلهٔ دفاعی، از جمله تصاویری که به گفتهٔ گزارش‌ها نشان می‌داد او در آن زمان در محل نبوده، نادیده گرفته شد. پسرعمویش، ابوالفضل سپاهی بادجانی، روز ۶ مرداد ۱۴۰۵ در ملأعام در اصفهان اعدام شد. علیرضا هم قرار بود همراه او اعدام شود، اما پیش از اجرای حکم دچار سکتهٔ قلبی شد و به بیمارستان الزهرا منتقل شد. شب ۱۲ مهر، یک شب پیش از اعدامش، با نامزدش مهشاد کاشانی که او هم در ارتباط با اعتراضات زندانی است، از داخل زندان و به‌صورت تلفنی ازدواج کرد؛ مسئولان اجازهٔ دیدار حضوری به آن‌ها ندادند. علیرضا سحرگاه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ همراه با علیرضا رئیسی در زندان دستگرد اصفهان اعدام شد، در حالی که وکیلش هنوز پیگیر اعادهٔ دادرسی بود. پیکرش را به اصفهان بازنگرداندند و برای دفن به کاشان بردند.