نەمر امیرمحمد موحدی بهدانی

صبح‌ها که آرایشگاه باز می‌شد، رشت هنوز خواب بود. امیر موحدی، بیست‌وپنج‌ساله، پشت صندلی می‌ایستاد و کارش را شروع می‌کرد. در همین شهر به دنیا آمده بود، عاشق شده بود و روی پای خودش ایستاده بود. آرایشگری را با عشق آموخته و کم‌کم راه خودش را در آن پیدا کرده بود، جوری که مردم شهر، اسمش را می‌شناختند. او سخاوتمندانه هر چه بلد بود به دیگران هم یاد می‌داد. کارش که تمام می‌شد، سراغ چیزهایی می‌رفت که دوست داشت. باشگاه، بدن‌سازی و استقلال که طرفدار دوآتشه‌اش بود. امیر بی‌پروا می‌رقصید، بدون آن‌که به کسی نگاه کند. از همان رقص‌ها، ویدیوهایی مانده که حالا برای نزدیکانش بخشی از خودِ اوست و شاید خیلی‌ها هم با همان ویدیوها او را شناختند. در آخرین ‌تولدش، کنار کیکی عکس گرفت. زیر همان عکس در صفحه‌اش نوشت: «فقط حدود ۲۵ بهار رو دیدم… چندتای دیگه می‌تونیم ببینیم؟» نوزدهم دی‌ماه، امیر مغازه را بست. مردم در خیابان‌ها برای اعتراض جمع شده بودند و او هم می‌خواست کنارشان باشد. با یکی از دوستانش، به اعتراضاتی پیوست که در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی شکل گرفته بود. در فلکه‌ی گاز، مجروحی روی زمین افتاده بود؛ امیر و دوستش برای کمک جلو دویدند. همان لحظه، از پشت سر، صدای شلیک آمد. تیری به امیر اصابت کرد و او دیگر برنگشت. او را در بهدان، روستای مادری‌اش، به خاک سپردند. مراسم یادبودش شلوغ بود. دوست و آشنا آمده بودند و با شعارهای اعتراضی، او را جان‌فدای میهن خواندند و از راهی گفتند که جانش را در آن گذاشته بود. چهل روز که گذشت، برادرش بر مزارش و در میان انبوه جمعیت، کبوتری را در دست گرفت. چند لحظه فقط نگهش داشت. بعد آهسته گفت: «صدای ما تا اون بالا نمی‌ره، رفتی بالا، بگو خیلی بی‌عدالتی.» دستش را باز کرد و کبوتر پرواز کرد. در روز تولدش، برایش کیک گرفتند. روی کیک، شمع بیست‌وشش بود. برادرش شمع را روشن کرد، شمعی برای جوانی که دیگر نبود. او همان شب برای امیر نوشت: «آسمان امروز برای تو شمع روشن کرده و من اینجا با دلتنگی فوتش می‌کنم. کاش فاصله‌ی من و تو یک آغوش بود، نه یک آسمان.» حالا آرین هر روز چراغ همان مغازه را روشن می‌کند. عکس امیر روی دیوار است، همان پسری که زندگی را با همه‌ی کم‌وکاستی‌هایش دوست داشت و از تجربه کردنش نمی‌ترسید. همان که یک بار نوشته بود: «ما اومدیم که زندگی کنیم؛ پس از زندگی‌تون خجالت نکشید. کاری که خوشحال‌تون می‌کنه انجام بدین… مگه چقدر زمان داریم؟ ما خودِ جهانیم که برای زمانی کوتاه در قالب انسان تجربه می‌کنیم.»