نەمر زینب مؤیدی احمدسرائی

جاویدنام زینب مویدی، که برخی او را با نام «محبوبه مویدی» نیز می‌شناختند، زنی ۲۷ ساله و مدرس کامپیوتر بود؛ زنی که شش سال از زندگی مشترکش می‌گذشت و اطرافیانش از او به‌عنوان انسانی آرام، مسئولیت‌پذیر و مهربان یاد می‌کنند. زندگی او اما در شامگاه ۱۸ دی، در خیابان و میان آشوب سرکوب، به شکلی دردناک پایان یافت. زینب آن روز همراه همسرش در حال بازگشت از محل کار به خانه بود. در مسیر، با مجروحی روبه‌رو می‌شوند که خون‌ریزی شدیدی داشته است. او بی‌تفاوت از کنار صحنه عبور نمی‌کند. شالش را باز می‌کند و تلاش می‌کند زخم آن فرد را ببندد تا خون‌ریزی متوقف شود؛ تلاشی غریزی و انسانی برای نجات جان یک انسان دیگر. اما همان‌جا هدف گلوله نیروهای سرکوب قرار می‌گیرد. گلوله به پای چپش اصابت می‌کند و او را به‌شدت مجروح می‌سازد. زینب را به بیمارستان منتقل می‌کنند، اما شرایطش لحظه‌به‌لحظه بحرانی‌تر می‌شود. شدت خون‌ریزی به حدی بوده که بنا بر روایت‌های منتشرشده از نزدیکان و منابع مردمی، میزان هموگلوبین خون او تا عدد ۳ کاهش پیدا می‌کند؛ وضعیتی که نیاز فوری به تزریق خون و رسیدگی اورژانسی داشته است. با این حال، روایت‌های متعددی از خانواده و نزدیکان او منتشر شده که می‌گویند نیروهای امنیتی حاضر در بیمارستان مانع روند کامل درمان و انتقال خون شده‌اند. روایتی تلخ که بارها در روزهای سرکوب اعتراضات نیز درباره دیگر مجروحان تکرار شد؛ بیمارستان‌هایی که به‌جای پناهگاه امن زخمی‌ها، زیر سایه حضور نیروهای سرکوب قرار گرفته بودند. زینب مویدی در نهایت زیر بار شوک هموراژیک شدید جان باخت؛ زنی که آخرین لحظات زندگی‌اش نه در خشونت، بلکه در تلاش برای نجات جان فردی دیگر گذشت. شاید همین تصویر، روشن‌ترین روایت از او باشد: زنی که با شالش می‌خواست خون یک انسان را بند بیاورد، اما خود قربانی همان خشونتی شد که برای متوقف‌کردنش خم شده بود. به گفته منابع مطلع، نهادهای امنیتی خانواده را مجبور می‌کنند که با عنوان بسیحی پیکر را دفن کنند در حالی که محبوبه هیچ‌گونه وابستگی به بسیج نداشته است.