نەمر ابوالفضل سپاهی بادجانی

ابوالفضل سپاهی بادجانی، متولد ۱۳۸۲، کارگر ساختمانی ۲۳ ساله و ساکن اصفهان بود. پدرش گچ‌کار ساختمان است. دو هفته پیش از بازداشت، پس از مدت‌ها تلاش، توانسته بود برای خودش موتورسیکلتی بخرد. به گفتهٔ یک منبع نزدیک به خانواده‌اش، او در اعتراضات دی ۱۴۰۴ برای اعتراض به گرانی به خیابان رفت، از ناحیهٔ پا گلوله خورد و بعد در خانه‌اش بازداشت شد؛ این منبع می‌گوید او هرگز در میدان علیخانی نبوده است. با این حال، او یکی از متهمان پروندهٔ «میدان علیخانی» شد؛ پرونده‌ای که در آن حکومت معترضان را به کشتن چهار مأمور پلیس در ۱۸ دی متهم کرد، و سه بار به اعدام محکوم شد. نهادهای حقوق بشری می‌گویند بازداشت‌شدگان این پرونده برای شهادت علیه یکدیگر زیر فشار قرار گرفتند و یک منبع نزدیک به خانواده گفته است او و پسرعمویش علیرضا سپاهی جلوی چشم مادر و خواهر علیرضا شکنجه شدند تا علیه خود اعتراف کنند. خانواده‌اش که حتی از پس هزینه‌های اولیهٔ زندگی برنمی‌آیند، ۱۲ سکهٔ طلا به وکیل دادند، اما وکیل هم امکان مطالعهٔ کامل پرونده را نداشت. ابوالفضل در آخرین ملاقات با خانواده از آرزوهایش گفت: می‌خواست عروسی خواهرش را ببیند و دایی شود، و خودش هم عاشق دختری بود. مأموری از این ملاقات فیلم می‌گرفت و ابوالفضل رو به دوربین فریاد زد: «من بی‌گناهم.» او سحرگاه ۶ مرداد ۱۴۰۵ همراه با امیرحسین صفری در نزدیکی میدان علیخانی اصفهان در ملأعام اعدام شد، در حالی که مردم برای جلوگیری از اعدام‌ها به خیابان آمده بودند. مزارش در بیابانی نزدیک روستای داوران در استان اصفهان است. پسرعمویش علیرضا ۱۳ مهر اعدام شد.