Majid Salehi Siyavashani

برخی عشق‌ها را با سال‌های زندگی می‌سنجند، اما بعضی دیگر، در یک لحظه، تمام معنا و شکوه خود را آشکار می‌کنند. مجید صالحی سیاوشانی؛ ۴۰ ساله، بازیکن و مربی فوتبال با سابقه فعالیت در تیم داماش، مردی پرتلاش و مسئولیت‌پذیر بود. او که اصالتاً اهل سیاوشان و ساکن تهران بود، در کنار دنیای ورزش، با کار آزاد چرخ زندگی‌اش را می‌چرخاند و آینده را با امید، مسئولیت‌پذیری و عشقی عمیق به همسرش می‌ساخت. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، مجید دست در دست همسرش، مریم، مانند هزاران ایرانی دیگر، در اعتراضات مردمی در تهرانپارس حضور یافت تا صدای آن‌چه را حق خود و مردمش می‌دانست، به گوش دیگران برساند. آن شب، خیابان به صحنه‌ی تیراندازی نیروهای سرکوب بدل شد. مریم هدف گلوله قرار گرفت و بر زمین افتاد. مجید، بی‌هیچ درنگی، پیکر خود را برای محافظت از مریم، سپر گلوله‌های بعدی کرد. در آن لحظه، عشق برای او تنها یک احساس نبود؛ تصمیمی بود که با امضای جانش آن را به ثبت رساند. گلوله‌ها پیکر مجید را نیز به شدت زخمی کردند. مریم در همان‌جا جان سپرد و مجید، پس از انتقال به بیمارستان، یک روز بعد در ۱۹ دی بر اثر شدت جراحات، چشم از جهان فروبست. پیکر این دو هم‌پیمان، در ۲۱ دی‌ماه، در قطعه ۲۱۵ بهشت زهرای تهران، دوشادوش یک‌دیگر در آغوش خاک آرام گرفت؛ پایانی تلخ برای دو عاشقی که آرزوی ساختن فردایی روشن را در سر داشتند، اما گلوله و خشونت، فرصت ادامه‌ی آن رؤیای شیرین را از آنان گرفت. واپسین لحظه‌ی زندگی مجید، تصویری ابدی از وفاداری و ایثار شد؛ مردی که در سخت‌ترین آزمون هستی، میان جان خویش و معشوقش، لحظه‌ای تردید نکرد. نام مجید صالحی سیاوشانی و همسرش مریم، در حافظه‌ی تاریخی این سرزمین و در سینه و یاد مردمش، یادآور عشقی است که تا آخرین نفس، پناه و تکیه‌گاه ماند و تا ابد جاودانه شد.