Shamshad Ekhlasi Ali Ghiyarlou

شمشاد اخلاصی علیقیارلو، مردی ۳۶ ساله و فرزند ایل غیور قشقایی بود؛ او در همین فرهنگ رشد کرده بود و به‌عنوان انسانی شجاع، مهربان و باوجدان شناخته می‌شد؛ کسی که در روزهای سخت بی‌تفاوت نمی‌ماند و همواره در صف نخست برای یاری به دیگران حضور داشت. شمشاد متولد ۲۰ دی‌ماه ۱۳۶۷ بود و دقیقاً یک روز پیش از تولدش جان خود را از دست داد. او دارای مدرک دیپلم عمران بود و به‌صورت آزاد کار می‌کرد. کوچک‌ترین فرزند خانواده بود و در ۶ سالگی پدرش را از دست داده بود. به گفته‌ی یکی از آشنایانش، او عاشق زندگی و آزادی بود. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، خیابان‌های شیراز دیگر مثل همیشه نبودند. محله‌ی میان‌رود و میدان قهرمانان به صحنه‌ی فریادهای مردمی بدل شده بود که برای آزادی، عدالت و امید به ایرانی بهتر به خیابان آمده بودند. شمشاد نیز در میان همین مردم بود. در شب ۱۹ دی‌ماه، در محدوده‌ی فلکه‌ی قهرمانان میان‌رود شیراز، دو تیر به بدنش اصابت کرد که یکی از آن‌ها به ریه برخورد کرد و باعث خون‌ریزی داخلی شد. یکی از افرادی که در آن نزدیکی بود، او را به درمانگاه قشقایی میان‌رود رساند. در درمانگاه، شمشاد با یکی از دوستانش تماس گرفت و از وضعیت خود گفت. پزشکان اعلام کردند که او باید فوراً به بیمارستان منتقل شود و تحت عمل جراحی قرار گیرد، اما به دلیل شلوغی و ناآرامی شهر، انتقال به‌موقع او به بیمارستان ممکن نشد. به گفته‌ی یکی از آشنایانش، شمشاد پیش از رفتن به اتاق عمل به دوستش گفته بود: «حالم خیلی بده، فکر نمی‌کنم زنده از اتاق عمل بیرون بیام. اجازه ندید من رو بسیجی یا شهید اعلام کنن. من واسه‌ی مردم رفتم، من سرباز وطنم.» همان‌طور که خودش گفته بود، از عمل جراحی جان سالم به‌در نبرد و جاویدنام شد. پیکر او تا یک هفته در اختیار خانواده قرار نگرفت و نیروهای امنیتی، با گرفتن تعهد مبنی بر برگزار نکردن مراسم عزاداری، پیکر را تحویل دادند. آن‌ها مجبور شدند در یک صبح سرد زمستانی و تنها با حضور ۲۰ تا ۳۰ نفر، او را در آرامستان زادگاهش، شهرستان اقلید، به خاک بسپارند. او رفت و مادری ۸۵ ساله در سوگش باقی ماند؛ مادری که دیگر هرگز نتوانست به زندگی عادی برگردد.