Omid Khorsandhafshejani

امید خرسند، ۳۶ ساله، شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ماه در جریان اعتراضات سراسری در شاهین‌شهر اصفهان، با شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی کشته شد. او پدر دو دختر خردسال ۳ و ۶ ساله بود؛ پدری که حالا تنها تصویر باقی‌مانده‌اش برای کودکانش، ویدیوهایی کوتاه و عکس‌هایی است که خانواده‌اش با دل‌تنگی منتشر می‌کنند. پس از کشته شدن امید، خواهرش نازنین خرسند، با انتشار ویدیوهایی از بازی‌ها و لحظه‌های صمیمی او در کنار دخترانش، روایتی دردناک از فقدان برادرش نوشت؛ روایتی که خیلی زود در شبکه‌های اجتماعی بازتاب یافت. نازنین در بخشی از پیامش نوشت: «امیدم، بعد از تو دل‌تنگی شکل گرفت؛ شکل مهربونی‌هات، شیطنت‌هات، و معرفتی که جهان کم آورد. این دل‌تنگی برای همه ماست؛ برای مادرت، همسرت، دو دختر خردسالت و خواهری که تمامش بودی.» او همچنین تاکید کرد که نام و یاد برادرش را فریاد خواهد زد و هرگز سکوت نخواهد کرد؛ جمله‌ای که به بخشی از صدای دادخواهی خانواده‌های جان‌باختگان تبدیل شد. بر اساس روایت نزدیکان، امید خرسند علاوه بر همسر و فرزندانش، تکیه‌گاه مادر و خواهرش نیز بود و خانواده او را فردی مهربان، مسئولیت‌پذیر و خانواده‌دوست توصیف کرده‌اند. انتشار تصاویرش در کنار دختران خردسالش، چهره‌ای انسانی و ملموس از مردی را نشان داد که پیش از آن‌که به آمار کشته‌شدگان اعتراضات تبدیل شود، پدری جوان با زندگی و آرزوهای ساده خانوادگی بود. پس از کشته شدن او، گزارش‌هایی نیز از فشار بر خانواده برای برگزاری مراسم سوگواری و محدودیت در یادبودها منتشر شد؛ فشاری که بسیاری از خانواده‌های دادخواه در ایران تجربه کرده‌اند. امروز، نام امید خرسند برای خانواده‌اش تنها یک خاطره نیست؛ زخمی زنده است در زندگی مادری که پسرش را از دست داد، همسری که شریک زندگی‌اش را، و دو دختری که حالا باید بدون «بابا» بزرگ شوند.