Erfan Ghasemi

عرفان قاسمی، ۳۷ ساله، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، برابر با ۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، در جریان اعتراضات تهران بازداشت شد. نام او در گزارش‌های مربوط به همان شب در کنار دو بازداشتی دیگر آمده، اما از همان لحظه به بعد، اطلاعات مربوط به وضعیتش به‌شدت محدود مانده است. آن‌چه فعلاً از این پرونده در دست است، به اصل بازداشت و انتقال او به مکان نامعلوم خلاصه می‌شود. پس از آن، خبری روشن از محل نگهداری، وضعیت جسمی، امکان تماس با خانواده، دسترسی به وکیل یا روند حقوقی پرونده‌اش به‌صورت عمومی منتشر نشده است. پرونده عرفان قاسمی از آن مواردی‌ست که نبودِ اطلاعات، خودش به یکی از مهم‌ترین عناصر آن تبدیل می‌شود. وقتی درباره یک بازداشتی، حتی ابتدایی‌ترین داده‌ها در دسترس نیست، سکوت دیگر فقط یک خلأ خبری نیست؛ نشانه‌ای‌ست از وضعیتی که باید دیده و پیگیری شود. در مورد او نیز آن‌چه جلب توجه می‌کند، نه فقط خبر بازداشت، بلکه امتداد همان بی‌خبری پس از آن است. عرفان قاسمی اکنون در موقعیتی قرار دارد که نامش در گزارش‌ها مانده، اما وضعیتش از نگاه عمومی پوشیده است. همین گسست میان خبر اولیه و نبودِ هرگونه روشنی پس از آن، پرونده او را به موضوعی نگران‌کننده بدل می‌کند. در چنین مواردی، پیگیری صرفاً بازنشر یک نام نیست؛ تلاشی‌ست برای آن‌که یک انسان در لایه‌های ابهام ناپدید نشود. اگر نام یک بازداشتی را می‌خوانیم، مسئولیت ما فقط همدردی نیست. پیگیری مستمر، بازنشر اطلاعات دقیق و تأییدشده، ثبت تاریخ و جزئیات، تماس با نهادهای حقوق بشری، مشارکت در کارزارها و نوشتن نامه و اعتراض رسمی، از جمله کارهایی است که می‌تواند به حفاظت از بازداشت‌شدگان و کاهش خطر برای آنان کمک کند. در پرونده‌های بازداشت، فراموش نشدنِ نام‌ها خود یک شکل از حمایت است. ما چه کاری می‌توانیم انجام دهیم؟ نام و وضعیت او را پیگیری کنیم و نگذاریم در سکوت فراموش شود. فقط اطلاعات دقیق و تأییدشده را بازنشر کنیم و از انتشار خبرهای نامطمئن پرهیز کنیم. جزئیات خطرساز برای فرد یا خانواده را منتشر نکنیم. خبر بازداشت و وضعیت او را به رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری برسانیم. در پیگیری‌ها و اقدام‌های جمعی مشارکت کنیم.