Saeid Shiasi

سعید شیاسی ۵۰ ساله، مردی با اصالت بختیاری و اهل روستای ننادگان فریدن از توابع اصفهان بود، هرچند سال‌ها بود که ساکن شهر اصفهان شده و در همان‌جا زندگی می‌کرد. او مغازه‌ی آرایشگری کوچکی در خیابان فلاطوری یا ابوریحان اصفهان داشت و از همین راه امرار معاش می‌کرد. سعید مجرد بود و به گفته‌ی کسانی که او را می‌شناختند، خوش‌اخلاق، صادق و اجتماعی بود و در محله محبوبیت داشت. آشنایانش او را فردی توصیف می‌کنند که نمی‌توانست نسبت به وضعیت جامعه و سرنوشت مردم بی‌تفاوت بماند. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، هم‌زمان با موج اعتراض‌های مردمی که در شهرهای مختلف ایران از جمله اصفهان جریان داشت، سعید نیز همراه با دیگر جوانان شهرش به خیابان آمد؛ اعتراضی بی‌سلاح، برای خواسته‌هایی که چیزی جز آینده‌ای بهتر برای ایران نبود. بنا به روایت‌های موجود، او در جریان این اعتراض‌ها حضوری فعال داشت و در محله‌ی خود بارها با مأموران انتظامی و نیروهای بسیج درگیر شد. پس از آن شب‌ها، نیروهای بسیج هویت سعید را شناسایی کردند و رفت‌وآمدهای او را زیر نظر گرفتند. سرانجام در تاریخ ۵ بهمن، هنگامی که سعید به‌تنهایی در مغازه‌اش حضور داشت، دو مرد ناشناس با کلاه کاسکت به مغازه نزدیک شدند و با کلت کمری به سمت او شلیک کردند. گلوله‌ها به سر، قفسه‌ی سینه و شکم او اصابت کردند و سعید در همان‌جا جان باخت. پس از این واقعه، مأموران حکومتی به منزل او رفتند و تمامی وسایل الکترونیکی‌اش را از جمله هارد دوربین‌های مداربسته‌ی مغازه، تلفن همراه و لپ‌تاپ با خود بردند. به خانواده‌ی او گفته شد که پرونده‌ی سعید «امنیتی» است و آن‌ها اجازه نیافتند به جزئیات پزشکی‌قانونی یا روند پرونده دسترسی داشته باشند. همچنین بر آن‌ها فشار آورده شد تا درباره‌ی چگونگی مرگ او سکوت کنند و با هیچ رسانه‌ی خارج از کشور گفت‌وگو نکنند. مقامات امنیتی اجازه‌ی برگزاری مراسم ترحیم و تشییع در اصفهان را به خانواده ندادند. در نهایت، پیکر سعید شیاسی به زادگاهش، روستای ننادگان در شهرستان فریدون(فریدن)، منتقل شد و تحت نظارت مأموران حکومتی، در آرامستان همان روستا به خاک‌سپرده شد. سعید رفت، اما ردش ماند. در صندلی خالی، جایی که هر روز مشتری‌ها می‌نشستند و او با دستانی آرام و کلامی گرم، وقتشان را از آنِ خودش می‌کرد. در آینه‌های خاموش، که دیگر تصویر لبخندش را بازتاب نمی‌دهند. در قلب‌هایی که او را می‌شناختند، همسایه‌ها، مشتری‌های همیشگی و رهگذرانی که هر روز سلامش می‌کردند. یک مغازه ساکت شد. یک شهر اندوهگین. یک نام… که دیگر صدا زده نمی‌شود، اما فراموش هم نمی‌شود.