Mojtaba Karri

این یکی از جمله‌هایی است که از مجتبی برای خواهرش مانده؛ چند کلمه ساده که شاید بیشتر از هر توصیفی نشان بدهد در خانواده چه جایگاهی داشت. مجتبی چهار سال بیشتر نداشت که پدرش را از دست داد. کوچک‌ترین فرزند خانواده بود، اما سال‌ها بعد، خواهرها و برادرهایش از او به‌عنوان تکیه‌گاهی یاد می‌کنند که برایشان جای خالی پدر را پر کرده بود. کسی که هوای همه را داشت و بیش از همه مراقب مادرش بود. مجتبی کری، متولد ۱۵ بهمن ۱۳۶۵ و اهل گرگان بود. مهندسی کامپیوتر خوانده بود و در آزمایشگاه تشخیص طبی «لاندا»، در بخش پذیرش و نمونه‌گیری خون کار می‌کرد. پینگ‌پنگ بازی می‌کرد، بوکس تمرین می‌کرد و اهل کوه و کوه‌نوردی بود؛ از آن آدم‌هایی که می‌شد یک روز در لباس کار آزمایشگاه دیدشان و روزی دیگر، بالای یک قله. بخش دیگری از مجتبی را می‌شود در فیلم‌هایی دید که از او به جا مانده؛ در سفرها، میان دوستانش و در لحظه‌های ساده‌ای که از زندگی ثبت شده‌اند. زیاد می‌رقصد؛ نه برای دوربین و نه با جدیت، وسط رقص خودش هم از ته دل قهقهه می‌زند، با رفقایش شوخی می‌کند و گاهی هم برای دوربین ادا درمی‌آورد. انگار بلد بود از همان لحظه‌های معمولی، خوشی بسازد و خودش هم با تمام وجود در آن شریک باشد. یکی از آن فیلم‌ها روز ۲۷ مهر ۱۴۰۴ در باشگاه ثبت شده است. مجتبی مشغول ورزش است و روی زمین، درست کنار پاهایش، عددهای ۱۸ و ۱۹ دیده می‌شوند. آن روز این دو عدد چیزی بیشتر از شماره‌های کف یک باشگاه نبودند. کمتر از سه ماه بعد، ۱۸ و ۱۹ دیگر فقط دو عدد نبودند؛ روزهایی بودند که خیابان‌های بسیاری از شهرهای ایران با حضور مردمی که برای آزادی آمده بودند، پر شد. مجتبی نیز در گرگان میان همان مردم بود. شامگاه ۱۹ دی، در خیابان شهدای گرگان، گلوله‌ای جنگی به قفسه سینه‌اش اصابت کرد. مجتبی را به بیمارستان حکیم جرجانی رساندند. بدنی که سال‌ها با ورزش ساخته و ورزیده بود، این‌بار باید زخم یک گلوله جنگی را تاب می‌آورد. سرانجام ۲۶ دی ۱۴۰۴، مجتبی پس از روزها جنگیدن برای زندگی جان باخت؛ زمانی که تنها بیست روز مانده به چهل‌سالگی‌‌اش. پیکرش در آستان امامزاده عبدالله گرگان به خاک سپرده شد. برای خانواده کری، ماجرا با خاک‌سپاری مجتبی تمام نشد. فشار بر خانواده نیز ادامه پیدا کرد. در ۱۴ مرداد ۱۴۰۵، نیروهای امنیتی به خانه خانواده کری یورش بردند و مادر مجتبی و یکی از خواهرانش را بازداشت کردند؛ خانواده‌ای که هنوز چند ماه بیشتر از کشته‌شدن پسرشان نگذشته بود، این‌بار با بازداشت دو نفر از اعضای خانه روبه‌رو شد. مادر مجتبی از روزهای بعد از او، تصویر دیگری به جا گذاشته است. می‌گوید هنوز حوالی ساعت پنج عصر، چشمش بی‌اختیار به در خانه می‌افتد. سال‌ها عادت کرده بود منتظر برگشتن پسرش باشد؛ انگار هنوز ممکن است در باز شود و همان صدای آشنا بگوید: «مامان، من آمدم.» در سوگ مجتبی، جمله‌ای بارها میان نوشته‌ها تکرار می‌شود: «با رفتنت، خانه‌مان را گم کردیم، زندگی‌مان را گم کردیم و خنده از خانه‌مان رفت.» شاید برای همین است که امروز این‌همه تصویر از مجتبی منتشر می‌شود؛ در یکی می‌رقصد، در دیگری شوخی می‌کند، جایی ورزش می‌کند و جایی فقط رو به دوربین ایستاده است. انگار هر کدام از این فیلم‌ها تکه‌ای از زندگی مردی را پس می‌آورند که نمی‌شود تمام سال‌های بودنش را در یک شب و یک گلوله خلاصه کرد. شاید این تمام تلاش خانواده‌ای باشد که یکی از عزیزترین آدم‌های خانه‌اش را گم کرده است؛ این‌که نگذارند مرگ، زندگی او را از یادها ببرد. یادمان بیاورد پیش از ۲۶ دی، مجتبی سی‌ونه سال زندگی کرده بود؛ خندیده بود، دوست داشته بود، کار کرده بود، کوه رفته بود و پناه خانواده‌اش شده بود. زندگی او در ۲۶ دی متوقف شد، اما مجتبی همان‌جا تمام نشد؛ امروز نامش میان مردمی زندگی می‌کند که او را شناختند، قصه‌اش را شنیدند و نگذاشتند گلوله، آخرین کلمه‌ی روایت او باشد.