Atena Hosseinian

جاویدنام آتنا حسینیان، شهروند ساکن استان گلستان و شهر گرگان، متأهل و مادر یک کودک ۱۰ ساله به نام آدرین بود. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، او شامگاه ۱۸ دی‌ماه، همراه با خانواده‌اش در میان مردمی که در پی فراخوان رضا پهلوی به خیابان آمده بودند، مقابل ساختمان فرمانداری گرگان حضور داشت. روایت‌ها حاکی از آن است که در آن روز، هم‌زمان با شدت گرفتن اعتراضات، فضای شهر به‌شدت ملتهب شده بود و نیروهای امنیتی با استفاده از سلاح گرم به سوی مردم تیراندازی می‌کردند. در همین درگیری‌ها، گزارش شده است که ساختمان فرمانداری گرگان برای ساعاتی به تصرف معترضان درآمد و سپس دچار آتش‌سوزی شد. آتنا نیز در میانه‌ی این درگیری‌ها، بر اثر اصابت گلوله‌ی جنگی به سرش، جان خود را از دست داد. این حادثه در برابر چشمان اعضای خانواده‌اش رخ داد و داغی سنگین را همراه با صحنه‌ای تلخ و جان‌خراش برای همیشه بر دل آنان گذاشت. خواهر داغدارش با انتشار عکس‌ها و خاطرات او در صفحه‌ی اجتماعی‌اش، از غم عمیق آدرین می‌نویسد: «عزیز دل خواهر، پاشو… آدرینم خیلی بهونه‌ات رو می‌گیره. بچه‌م همه وابستگیش به تو بود، جونت به جونش بند بود، چی شد آخه؟ خدایا، دلت واسه این بچه نسوخت؟ آتنا جانم، می‌گفتی پسرم بزرگ شه، با ماشینش بیاد دنبالم، بریم دور بزنیم… چی شد اون همه آرزوهات؟ بچم تو سن ۱۰ سالگی، چشماش خونه و دلش پر از غم و غصه‌ست. همیشه می‌گفت مادرم خط قرمزمه… آدرین، خالت بمیره… خواهرم، من امانت‌دارت هستم و جانمه، اما امان از بی‌قراری و دلتنگیش وقتی قاب عکستو بغل می‌کنه و میره زیر پتو و گریه می‌کنه.» مادری که با ساده‌ترین آرزوها برای زندگی و آینده‌ی فرزندش به خیابان رفت، اما تنها سهمش از آزادی و وطن، گلوله و خاک شد و کودکی که به‌جای تنِ مهربانِ مادر باید تا همیشه قابِ عکسش را به آغوش بکشد. مادری که اگرچه خود جانش را فدای آزادی کرد، اما کودکی از خود به‌جا گذاشت که نامش را همیشه فریاد خواهد زد؛ نامی که در تاریخ آزادی‌خواهیِ ایران برای همیشه جاوید خواهد ماند.