Erfan Taghi Zadeh

Shot in the head with pellet bullets during protests in Rasht. Gilaki citizen from Shaft. Family was pressured by security agencies to sign a commitment letter stating 'fall from height' as the cause of death in the hospital report before the body was released. Family was forced to hold burial and mourning ceremonies in complete silence without public ceremonies.

این جمله را عرفان تقی‌زاده در صفحهٔ اینستاگرامش نوشته بود؛ جمله‌ای کوتاه که شاید ساده‌ترین توصیف از نگاه او به زندگی باشد. عرفان، متولد ۱۴ تیر ۱۳۸۳، دانشجوی ترم هفتم رشتهٔ حسابداری و بازیکن تیم فوتسال گیل‌پارس رشت بود. فوتبال و فوتسال بخش مهمی از زندگی عرفان بود. او با پیراهن شماره ۶ برای گیل‌پارس بازی می‌کرد و در کنار آن، طرفدار تیم استقلال نیز بود. اما زندگی او فقط میان کلاس‌های دانشگاه و زمین فوتسال نمی‌گذشت. پست‌های منتشرشده در صفحهٔ اینستاگرامش نشان می‌دهد که در هفته‌های منتهی به جان‌باختنش، در راه‌اندازی یک کافهٔ سیار کوچک در نزدیکی دانشگاه آزاد رشت نقش داشت. در میان آخرین تصاویر منتشرشده، تصاویری از ۱۶ آذر، روز دانشجو، دیده می‌شود که او و همراهانش با چای از دانشجویان پذیرایی می‌کنند؛ تصاویری که نشان می‌دهد این کافه به‌تازگی کار خود را آغاز کرده بود. همین چند تصویر، جوانی را نشان می‌دهد که در کنار تحصیل، ورزش و رقابت، برای ساختن کاری مستقل و آینده‌ای که در ذهن داشت نیز تلاش می‌کرد. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در سبزه‌میدان رشت، عرفان بر اثر اصابت دو گلوله از طرف نیروهای امنیتی جان باخت. از آنچه در دقایق پیش از تیراندازی و آنچه پس از اصابت گلوله‌ها بر او گذشته است، تاکنون اطلاعات مستندی منتشر نشده است. پس از جان‌باختن عرفان، خانواده‌اش برای تحویل گرفتن پیکر او تحت فشار نهادهای امنیتی قرار گرفتند. بنا بر گزارش رسانهٔ حقوق‌بشری هیرکانی، تحویل پیکر تنها پس از امضای تعهدنامه و ثبت «سقوط از ارتفاع» به‌عنوان علت فوت در گزارش بیمارستان انجام شد. خانواده همچنین ناچار شدند خاک‌سپاری او را بدون برگزاری مراسم عمومی در تاریخ ۲۱ دی‌ماه برگزار کنند. چهل روز بعد، با وجود آن محدودیت‌ها، مردم در مراسم چهلم عرفان در روستای کُمسار از توابع شفت حضور گسترده‌ای پیدا کردند. حاضران شعار سر دادند و ترانهٔ «زمونه» را که این روزها خانواده‌های بسیاری از جاویدنامان به یاد عزیزانشان می‌خوانند، هم‌خوانی کردند. برادرش نیز خطاب به او گفت: «عرفان آرام بخواب که نامت جاوید، یادت ماندگار و روحت با ماست.» اما شاید یکی از شخصی‌ترین بدرقه‌ها را هم‌تیمی‌هایش انجام دادند. هم‌تیمی‌های عرفان در گیل‌پارس رشت پیش از آغاز تمرین، شمع روشن کردند و با شعار «عرفان با تعصب» یاد دوستشان را گرامی داشتند. سپس پیراهن شماره ۶ را، شماره‌ای که عرفان با آن به میدان می‌رفت، برای همیشه بایگانی کردند؛ یادگاری از بازیکنی که دیگر در کنارشان نبود.