Mohammad Honarkhah

آن صبح، کرکره اتوبلاکی بالا نرفت. نه چون محمد خواب مانده بود، نه چون جایی رفته بود. همه می‌دانستند چرا. خبر، خیلی زودتر از آن‌که آفتاب خودش را روی خیابان‌های رشت پهن کند، از سبزه‌میدان گذشته بود و به خیابان نظری رسیده بود. آن صبح، شهری که محمد را می‌شناخت، با جای خالی مردی بیدار شد که سال‌ها با دستانش به ماشین‌ها جان تازه می‌بخشید. محمد هنرخواه، مهندس مکانیک خودرو بود. اما آن‌ها که او را می‌شناختند، بیشتر از آن‌که از مهارتش حرف بزنند، از دلش می‌گفتند. می‌گفتند اگر کسی از او کمک می‌خواست، سخت بود دست خالی برگردد. می‌گفتند تنها پسر خانواده بود و دلش آن‌قدر به خانه بند بود که هیچ شادی‌ای را بدون پدر و مادرش کامل نمی‌دید. و اگر نام همسرش به میان می‌آمد، لبخندی آرام روی صورتش می‌نشست. شش سال از زندگی مشترک‌شان می‌گذشت؛ شش سالی که در عکس‌ها و ویدئوهای به‌جا مانده، هنوز زنده است. هنوز می‌شود نگاه‌های عاشقانه‌شان را دید، خنده‌های بی‌دغدغه‌شان را شنید و باور نکرد که همه آن لحظه‌ها، حالا به خاطره تبدیل شده‌اند. محمد زندگی‌اش را ساخته بود. اتوبلاکش رونق داشت، مشتری‌هایش با خیال راحت ماشین‌شان را به او می‌سپردند و چیزی کم نداشت. اگر قرار بود فقط به آسایش خودش فکر کند، هیچ دلیلی نداشت آن روز از خانه بیرون برود. اما هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، راهش به سبزه‌میدان رشت کشیده شد؛ جایی که به جمع معترضانی پیوست که برای عدالت و آزادی فریاد می‌زدند. همان‌جا، گلوله‌ای که از پشت سر شلیک شد، زندگی مردی را ناتمام گذاشت که همیشه روبه‌روی زندگی ایستاده بود، نه پشت به آن. روز خاک‌سپاری، رشت صحنه‌ای را به یاد سپرد که کمتر کسی از خاطر خواهد برد. خیابان پر بود از ماشین‌هایی که محمد روزی با دستان خودش روی آن‌ها کار کرده بود. هر کدام، یادگاری از ساعت‌ها عشق، حوصله و مهارتی بودند که در وجودش جریان داشت. آن صف طولانی، فقط بدرقه یک جوان نبود؛ بدرقه مردی بود که رد دستانش بر فلز مانده بود و رد مهربانی‌اش بر دل آدم‌ها. چند ماه بعد، خانواده، دوستان و همسرش دوباره دور هم جمع شدند. تولد سی‌وسه‌سالگی محمد را کنار سنگ مزارش برگزار کردند. شمع‌ها روشن شدند، کیکی بریده شد که صاحب جشن دیگر میان‌شان نبود و عکس‌های آن روز، بیش از هر چیز، دل‌تنگی را روایت می‌کردند. شاید اگر آن روز از کنار آرامستان می‌گذشتی، فقط چند ماشین پارک‌شده و چند نفر را می‌دیدی که دور مزاری حلقه زده‌اند. اما اگر کمی نزدیک‌تر می‌شدی، می‌فهمیدی آن ماشین‌ها، همان‌هایی هستند که روزی محمد ساعت‌ها با حوصله روی آن‌ها خم شده بود؛ آخرین یادگار دستان مردی که دیگر هیچ صبحی، کرکره اتوبلاکش را بالا نخواهد زد.