Nima Valipour

Shot in the throat by regime suppressive forces directly in front of his workplace at Nagin Shopping Center, Phase 3 Andisheh, after closing his shop on the evening of 19 Dey 1404. He immediately fell into a coma and after several days of struggling with death, died on 27 Dey. His body was buried in his birthplace Qaem-shahr. He was a young man full of hope and dreams, and his only 'crime' was being present on the street during the national uprising of the Iranian people.

من نیما ولی‌پور هستم. زاده قائم‌شهر بودم و در شهرک اندیشه تهران زندگی می‌کردم. روزهایم میان کار، ورزش و دیدار خانواده و دوستان می‌گذشت. در فاز سه شهرک اندیشه، زیر پاساژ نگین، فروشگاه مواد پروتئینی داشتم و برای اداره آن زحمت می‌کشیدم. مثل بسیاری از جوانان، می‌خواستم روی پای خودم بایستم و زندگی‌ام را با تلاش خودم پیش ببرم. به بدن‌سازی علاقه زیادی داشتم. باشگاه رفتن بخشی از برنامه همیشگی‌ام بود و از تمرین کردن لذت می‌بردم. عکس‌هایی که از آن روزها باقی مانده، مرا در باشگاه و کنار خودرویم نشان می‌دهد؛ خاطرات ساده‌ای از روزهایی که مشغول زندگی بودم و برای آینده برنامه داشتم. هنوز ازدواج نکرده بودم. خانواده و دوستانم جای مهمی در زندگی‌ام داشتند. بعدها، وقتی خبر کشته شدنم منتشر شد، دوستانم در پیام‌هایشان مرا «پسر خانواده»، «برادر» و «رفیق» صدا زدند. هرکدام با عکس یا چند جمله از خاطرات مشترکمان یاد کردند. دی‌ماه ۱۴۰۴، اعتراضات سراسری در شهرهای مختلف ایران جریان داشت. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، تجمعات گسترده‌ای شکل گرفت و فضای بسیاری از شهرها، از جمله مناطق اطراف تهران، ملتهب شد. جمعه ۱۹ دی، مغازه‌ام را بسته بودم و مقابل محل کارم، کنار دوستانم ایستاده بودم. مشغول گفت‌وگو بودیم که ناگهان صدای شلیک آمد. گلوله‌ای به گلویم اصابت کرد و بر زمین افتادم. همه‌چیز در چند لحظه اتفاق افتاد. دوستانم که تا چند ثانیه پیش کنارم ایستاده بودند، با دیدن آن صحنه به کمکم شتافتند. تصاویر منتشرشده از آن لحظات، افتادنم بر زمین و تلاش اطرافیان برای کمک‌رسانی را نشان می‌دهد. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، شلیک از سوی نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی انجام شده بود. پس از مجروح شدن، مرا به بیمارستان منتقل کردند. آسیب گلوله شدید بود و به کما رفتم. چند روز گذشت، بی‌آنکه بتوانم به زندگی معمولم برگردم. خانواده‌ام در انتظار خبری از بهبود من بودند، اما سرانجام خبر جان‌باختنم رسید. آموزشکده توانا تاریخ درگذشتم را ۲۷ دی ۱۴۰۴ گزارش کرده است؛ هرچند در برخی منابع تاریخ دیگری ثبت شده است. پیکرم را برای خاکسپاری به قائم‌شهر، زادگاهم، بردند. پس از آن، تصاویرم در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد. دوستانم عکس‌هایی از روزهای ورزش و زندگی روزمره‌ام منتشر کردند. در کنار این تصاویر، ویدئوی لحظه تیراندازی نیز منتشر شد؛ فیلمی که نشان می‌داد چگونه یک گفت‌وگوی معمولی مقابل مغازه، ناگهان به صحنه‌ای از وحشت و تلاش برای نجات جان یک انسان تبدیل شد. برای کسانی که مرا می‌شناختند، من تنها جوانی نبودم که نامش در خبرهای اعتراضات آمده بود. مغازه‌ای داشتم که هر روز به آن سر می‌زدم، دوستانی که با آن‌ها وقت می‌گذراندم و خانواده‌ای که انتظار بازگشتم را می‌کشیدند. هنوز چیزهای زیادی در زندگی بود که می‌خواستم تجربه کنم. آن روز در نزدیکی محل کارم هدف گلوله قرار گرفتم؛ جایی آشنا که بخشی از زندگی هرروزه‌ام بود. در جریان اعتراضاتی کشته شدم که مردم برای بیان نارضایتی و مطالبه حقوقشان به خیابان آمده بودند. حضور در خیابان و حق اعتراض نمی‌بایست به قیمت جان هیچ‌کس تمام می‌شد. من نیما ولی‌پور هستم؛ یکی از جاویدنامان و جان‌فدایان میهن در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴. از زندگی من عکس‌هایی باقی مانده، خاطراتی در ذهن نزدیکانم و مغازه‌ای که دیگر صاحبش به آن بازنگشت. پشت خبر کشته شدنم، زندگی جوانی بود که تا پیش از آن روز، مانند هر روز دیگری کار می‌کرد، ورزش می‌کرد و به فردایش فکر می‌کرد.