Mohammad Javad Arabali

«چطوری زدی که نتونستم دیگه پاشم؟ من هزارتا برنامه داشتم، هزارتا آرزو. قرار بود یه عالمه کار نیمه‌تموم رو تموم کنم. قرار بود عاشق شم. قرار بود پیر شم. قرار بود یه روز به همه‌ی این روزا بخندم، که بگم گذشت. آره، گذشت، اما نه برای من.» یکی از آشنایان محمدجواد عربعلی این جملات را برایش نوشته‌؛ چند خط کوتاه که انگار کسی هنوز با خودش کنار نیامده که صاحب این همه «قرار بود»، دیگر قرار نیست از راه برسد. محمدجواد، اهل روستای غرق‌آباد ساوه بود. زندگی‌اش مثل بسیاری از آدم‌هایی که نامشان هیچ‌وقت قرار نیست در صفحه‌ی اول خبرها بیاید، با چیزهای ساده‌ای پیش می‌رفت؛ درس خواندن، کار کردن، خانواده و فکر کردن به فردایی که هنوز نرسیده بود. لیسانس حسابداری داشت، اما زندگی همیشه مطابق برنامه‌ی آدم‌ها پیش نمی‌رود. محمدجواد برای گذران زندگی در کارخانه کار می‌کرد. کارگری بخشی از روزهایش شده بود؛ دستمزد می‌گرفت و با همان دسترنج، زندگی‌اش را پیش می‌برد. شاید فاصله میان چیزی که برایش درس خوانده بود و کاری که انجام می‌داد، خودش گوشه‌ای از دشواری روزگارش را روایت کند؛ اما او زندگی را متوقف نکرده بود. برای فردا برنامه داشت. برای کارهای نیمه‌تمامش. برای چیزهایی که هنوز فرصت نکرده بود انجامشان دهد. برای تجربه‌هایی که هنوز نرسیده بودند. تا اینکه ۱۸ دی‌ماه رسید. در جریان اعتراضات، محمدجواد در ساوه هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. گلوله به شکمش خورد و جراحت، به کبد و طحالش، به‌شدت آسیب زد. او را به بیمارستان رساندند و پزشکان برای نجات جانش دست به جراحی زدند. چند عمل انجام شد، اما شدت آسیب‌ها زیاد بود و او را به تهران منتقل کردند؛ به بیمارستان شهدای تجریش. از آنجا به بعد، زندگی خانواده میان اتاق‌های بیمارستان، تلفن‌های مداوم و انتظار برای یک خبر خوب گذشت. هنوز می‌شد امیدوار بود. هنوز می‌شد به برگشتنش فکر کرد. هنوز شاید کسی در ذهنش آینده‌ای را تصور می‌کرد که محمدجواد دوباره به غرق‌آباد برمی‌گردد و روزهای عادی‌اش را از سر می‌گیرد. اما آن آینده نرسید. روی سنگ مزارش، کنار نام محمدجواد عربعلی نوشته‌اند: «فرزند رضا و مریم». نام پدر و مادرش حالا زیر نام او قرار گرفته؛ درست همان‌طور که در زندگی، هر فرزندی بخشی از خانواده‌اش است و نبودنش هم خانه را از جای خالی خودش پر می‌کند. محمدجواد قرار بود عاشق شود، پیر شود، کارهای نیمه‌تمامش را تمام کند و یک روز، از فاصله‌ی سال‌ها، به روزهای سخت گذشته نگاه کند و بگوید: «گذشت.» برای او اما فرصت رسیدن به آن روز نماند. و شاید دردناک‌ترین بخش ماجرا همین باشد: اینکه یک زندگی هنوز تمام نشده بود. هنوز چیزهایی مانده بود که باید اتفاق می‌افتادند. آدم‌هایی که شاید باید دوباره می‌دیدند. راه‌هایی که هنوز نرفته بود. کارهایی که هنوز تمام نشده بودند. و غرق‌آباد، جایی که محمدجواد از آن آمده بود، حالا مردی را در خود دارد که می‌توانست سال‌های دیگری را زندگی کند؛ اما سهمش از آن سال‌ها، تنها چند کلمه شد: «آره، گذشت… اما نه برای من.»