Ahmad Anjafi

صبح‌های مرزیجران، خیلی‌ها احمد آنجفی را با قدم‌های استوارش می‌شناختند. مردی که سال‌ها عادت داشت پیش از آنکه روستا کاملاً بیدار شود، کفش‌هایش را بپوشد و جاده را زیر پا بگذارد. سال‌ها در مسابقات دو استقامت درخشید، مدال‌های متعدد استانی و کشوری به دست آورد و حتی بر سکوی آسیا ایستاد. اما آنچه بیش از مدال‌هایش در ذهن مردم مانده، منش و بزرگواری اوست. اهالی مرزیجران هنوز از او به عنوان پهلوان محله یاد می‌کنند؛ مردی که احترامش میان همه مشترک بود. شب ۱۸ دی، احمد آنجفی نیز مانند بسیاری دیگر راهی خیابان‌های اراک شد. اعتراضاتی که از ۷ دی با اعتصاب بازاریان و کسبه آغاز شده بود، به خیابان‌ها رسیده بود و مردم برای بیان خواسته‌هایشان به میدان آمده بودند. پس از درخواست مردم، شاهزاده رضا پهلوی برای حضور گسترده در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی فراخوان داد؛ احمد نیز در جریان همین اعتراضات که انقلاب شیر و خورشید، نام گرفت، به خیابان آمده بود. بنا بر روایت شاهدان، گروهی از نیروهای لباس‌شخصی با هدایت معترضان به سمت مصلی، این تصور را ایجاد کردند که آنجا امن‌تر است. اما کمی بعد، محوطه و اطراف مصلی به صحنه‌ی حمله‌ی نیروهای سرکوبگر تبدیل شد. صدای گلوله‌ها بلند شد و شماری از معترضان جان‌فدای میهن شدند. احمد آنجفی نیز یکی از همان انسان‌هایی بود که آن شب دیگر به خانه بازنگشت. پس از ناپدیدشدن احمد، خانواده‌اش برای یافتن او به مراکز درمانی و سردخانه‌های اراک سر زدند، اما در ابتدا نتوانستند اثری از او پیدا کنند. سرانجام، از طریق یکی از آشنایان خبر کشته‌شدنش به خانواده رسید. طبق روایت یک منبع مطلع، احمد هنگام حمایت از چند معترض، مقابل ورودی اصلی مصلی هدف دو گلوله‌ی جنگی نیروهای لباس‌شخصی قرار گرفت؛ یکی به کمر و دیگری به پشت سرش اصابت کرد. خانواده برای شناسایی پیکر به محل نگهداری کشته‌شدگان رفتند، اما اجازه‌ی مشاهده‌ی مستقیم پیکر را نداشتند و ناچار شدند هویت او را از روی تصویری که نشانشان دادند، تأیید کنند. در نامه‌ی پزشکی قانونی، علت مرگ برخورد جسم سخت و تیز به سر ثبت شده بود؛ موضوعی که با روایت اصابت گلوله تفاوت داشت. خانواده در روزهای سوگ نیز با فشارهای امنیتی روبه‌رو بودند و مراسم خاک‌سپاری احمد با حضور محدود بستگان و زیر نظر نیروهای لباس‌شخصی برگزار شد. پیکر احمد آنجفی در آرامستان زادگاهش به خاک سپرده شد. اما دوستانش نمی‌توانستند آخرین بدرقه را مانند همیشه برگزار کنند. آن‌ها تصمیم گرفتند به شیوه‌ی خودش با او خداحافظی کنند؛ از اراک تا مرزیجران دویدند، همان‌طور که احمد سال‌ها دویده بود، و بر مزارش گرد آمدند تا یاد مردی را گرامی بدارند که زندگی‌اش با دویدن گره خورده بود و در راه آزادی ایران جان‌فدای میهن شد.