Abolfazi Tavousi Nikabadi

Shot directly in the head by Islamic Republic agents while helping an injured person. After resisting tear gas and pellet shots, he was targeted with direct shots to the head. His body was not delivered to the family for several days and after obtaining a commitment, was buried without washing and shroud. After his killing, security forces in Yengabad (around Rey county) pressured the family for forced confession by threatening to exhume the grave and tear down banners, forcing the family to guard his grave to prevent exhumation.

ابوالفضل نگاهی به قفس شیشه‌ای مغازه‌اش انداخت؛ جایی که تا چند روز قبل، تمام رویاهای سنین جوانی‌اش را در قالب یک نمایشگاه کوچک خودرو در آن چیده بود. او در سن بیست‌سالگی، تک‌فرزند خانه‌ای بود که تمام امید و انگیزه‌ی پدر و مادرش به حضور او بستگی داشت؛ پسری بلندقامت، با بدن ورزیده و قوی که حاصل سال‌ها تمرین مداوم در باشگاه بدن‌سازی بود. اما روح ابوالفضل در چهاردیواری آن آهن‌ها و ماشین‌ها بند نمی‌شد. او عاشق دویدن در دل دشت‌های باز اصفهان و نفس کشیدن در هوای آزاد کوهستان بود؛ جایی که صخره‌ها ایستادگی را بی‌صدا به او یاد داده بودند. وقتی طنین فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای آزادی و رهایی وطن در شهر پیچید، چیزی در دل او تکان خورد. او دیگر نمی‌توانست خفقان و شرایط سخت جامعه را تحمل کند. پیش از آنکه قدم به خیابان بگذارد، در آخرین نوشته‌اش در فضای مجازی حرف آخرش را زد: «یک دل داشتیم؛ هزار حسرت… مرگ پایان ماجرا نیست…». او با آگاهی کامل به استقبال تقدیر رفت. کار را رها کرد و پا به میدان گذاشت تا سهم خود را به تاریخ کشورش ادا کند. ۱۹ دی، اعتراضات در نیک‌آباد جرقویه به اوج خود رسید و شهر دیگر آن محیط آرام همیشگی نبود. خیابان‌ها شلوغ شده بود؛ پیر و جوان، زن و مرد، شانه‌به‌شانه‌ی هم به سمت فرمانداری و مقر بسیج حرکت می‌کردند. فریادهای مردم، سکوت سنگین کویر را پس می‌زد و دیوارهای خفقان را فرو می‌ریخت. ابوالفضل هم همراه جمعیت شد و در صفوف مقدم گام برمی‌داشت. او با شجاعت ذاتی‌اش ترسی به دل راه نمی‌داد و پا پس نمی‌کشید. اما در نقطه‌ای بالاتر، روی پشت‌بام ساختمان پایگاه بسیج، مأموران لباس‌شخصی با تفنگ‌های جنگی کمین کرده بودند و از بالا جمعیت بی‌دفاع را زیر نظر داشتند. با بالا گرفتن فریادها، مأموران روی بام ماشه‌ها را چکاندند و شلیک مستقیم به سمت جمعیت آغاز شد. صدای رگبار تفنگ‌ها فضای کویر را پر کرد. یکی از گلوله‌ها از پشت سر به ابوالفضل اصابت کرد و جمجمه‌اش را شکافت. او در میان بهت همشهریانش بر زمین افتاد و خون گرمش خاک کویر را سرخ کرد. پیکر تنومندش که تا چند لحظه پیش مایه‌ی امید شهر بود، حالا غرق در خون روی زمین آرام گرفته بود. تفنگ‌ها امان نمی‌دادند و چند نفر دیگر از جوانان حاضر در صحنه نیز به‌شدت مجروح و غرق در خون شدند. پیکر ابوالفضل به بیمارستان منتقل شد، اما نیروهای امنیتی قصد داشتند پیکر بی‌جان او را شبانه و مخفیانه جابه‌جا کنند تا صدای این واقعه را در نطفه خفه کنند. خبر مثل باد در کوچه‌ها و خیابان‌های شهر پیچید. مردم باغیرت نیک‌آباد با شنیدن این توطئه، خانه‌ها را رها کرده و به سمت بیمارستان سرازیر شدند. آن‌ها با دست‌های گره‌خورده و ایجاد یک زنجیره‌ی انسانی بزرگ و مستحکم، ساختمان بیمارستان را محاصره کردند. این مقاومت بی‌نظیر و حماسی مانع از ربودن کالبد او شد؛ مردم تا سپیده‌دم ایستادند و در نهایت، اهالی توانستند پیکر قهرمان جوان خود را پس بگیرند و به آغوش خانواده بازگردانند. روز بعد، جاده‌های منتهی به گلزار شهدای نیک‌آباد جرقویه مملو از جمعیتی شد که از سراسر اصفهان برای وداع آمده بودند. گویی تمام استان برای این پسر، سیاه‌پوش شده بود. پیکر ابوالفضل، بدون غسل و درحالی‌که کفن‌ معمولی نداشت، غرق در گل‌های سرخ و پوشیده در پرچم سه‌رنگ شیر و خورشید روی دستان معترضان حرکت کرد. تماشای پیکر او بر فراز دستان جمعیت غوغا به پا کرد و تشییع او به یک تظاهرات بزرگ و بی‌سابقه تبدیل شد. مادر داغ‌دیده‌اش با ایستادگی خود به جمعیت جان داد و فریادهای پر از درد او تبدیل به شعار اصلی مردم شد و حاضران یک‌صدا فریاد می‌زدند: «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده…». ترس حکومت حتی با دفن او تمام نشد؛ آن‌ها از قبر این جوان هم وحشت داشتند. در ساعت‌های پایانی همان شب، مأموران مسلح برای نبش قبر و ربودن جسد به گلزار شهدا آمدند، اما اهالی که مزار را تنها نگذاشته بودند، دوباره دیوار انسانی ساختند و آن‌ها را دست‌خالی برگرداندند. مأموران برای تلافی این شکست، بنرهای مراسم را پاره کردند و در حمله‌ای شبانه به خانه‌های مردم، شماری از شهروندان را دستگیر کردند. در ماه‌های بعد، نهادهای امنیتی سنگ قبر و نام او را برداشتند و مزارش را سنگ‌فرش کردند تا هیچ نشانه‌ای باقی نماند. آن‌ها می‌خواستند نامش را پاک کنند، اما پایداری مردم باعث شد که سرگذشت ابوالفضل طاووسی نیک‌آبادی برای همیشه در دل تاریخ زنده بماند.