Pourya Hamzeh-ai

Shot by government sniper positioned on National Bank of Iran rooftop at Abshar intersection in Isfahan on Friday the 19th at 6 PM. Bullet hit his shoulder. Was hospitalized at Sadoughi Hospital in Isfahan under IRGC supervision. Despite being alive with only a shoulder wound, family was not allowed to see him. After one week of family pursuing his whereabouts, they were told they could go to Bagh Rezvan (cemetery). When family reached his body, they found he had been killed with a coup de grâce shot. While his shoulder was bandaged, there were traces of another bullet on his chest. Killed in hospital while wounded - a crime against humanity.

پوریا حمزه‌ئی، متولد ۱۹ مرداد ۱۳۸۴، جوانی ۲۰ساله و اهل اصفهان بود. تک‌پسر خانواده بود. برای رسیدن به آرزوهایش، روزی دو تا سه شیفت کار می‌کرد و زندگی را با تلاش پیش می‌برد؛ باور داشت آینده‌ای که می‌خواهد، با پشتکار ساخته می‌شود. بدن‌سازی بخش مهمی از زندگی‌اش بود و دوستانش او را کسی می‌شناختند که آن‌ها را به رفتن به باشگاه تشویق می‌کرد. در صفحهٔ اینستاگرامش، بیشتر عکس‌هایی از خودش دیده می‌شود؛ تصاویری که در آن‌ها مقابل دوربین ژست گرفته و لحظه‌هایی از جوانی‌اش را ثبت کرده است. شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، هم‌زمان با فراخوان اعتراضات مردمی، خیابان‌های اصفهان نیز مانند بسیاری از شهرهای دیگر شاهد حضور گستردهٔ معترضان بود. پوریا نیز آن شب راهی خیابان بزرگمهر شد. پیش از خروج از خانه، به مادرش گفت: «من می‌روم تا برای خودم و بقیه آیندهٔ بهتری بسازم.» و بعد جمله‌ای را بر زبان آورد که برای همیشه در ذهن خانواده‌اش ماند: «مامان، اگر برنگشتم، حلالم کن.» با افزایش جمعیت در خیابان‌ها، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی با شلیک گلوله به‌سوی معترضان، اعتراضات را به خشونت کشاندند. پوریا نیز هدف شلیک مستقیم مأموران قرار گرفت. گلوله‌ای که قلبش را نشانه رفت، به زندگی جوانی پایان داد که تنها بیست سال داشت. اما خانواده از سرنوشت او بی‌خبر ماندند. روزها میان بیمارستان‌ها، زندان‌ها و سردخانه‌های اصفهان سرگردان بودند و هربار خبری تازه می‌شنیدند. حتی به آن‌ها گفته بودند پوریا بازداشت شده، زنده است و در سلامت کامل به سر می‌برد؛ در حالی که او همان روز جان باخته بود. سرانجام، ۲۶ دی‌ماه، جست‌وجوی خانواده پایان یافت. پس از یک هفته بی‌خبری و امید و ناامیدی، پدر و مادر پیکر تک‌پسرشان را در میان پیکر ده‌ها جان‌باختهٔ دیگر در سردخانهٔ باغ رضوان اصفهان شناسایی کردند. در مراسم چهلم، خانواده بر مزار پوریا حجله و سفرهٔ عقد برپا کردند؛ آیینی برای جوانی که فرصت داماد شدن پیدا نکرد. خواهرش بالای سر مزار او قند سابید، مادرش نقل بر خاک مزار پاشید و خانواده با رقص سوگ، مراسمی برگزار کردند که حسرت آینده‌ای ازدست‌رفته را به تصویر می‌کشید. بر سنگ مزار پوریا جمله‌ای نقش بسته است که گویی روایت این همه دلتنگی را در خود خلاصه کرده است: «یک جهان عشق نهان است اینجا.»