Ahmad Reza Kheyrizad

من احمدرضا خیری‌زادم، بچهٔ قلعه‌حسن‌خان، همان محله‌ای که بیشتر عمرم را در کوچه‌ها و خیابان‌هایش گذراندم. بیست‌وپنج سال بیشتر نداشتم. روزها تراشکاری می‌کردم؛ کار با فلز را دوست داشتم، همان‌طور که ساختن و جان دادن به موتورهایی را که زیر دستم شکل دیگری پیدا می‌کردند. وقتی از کارگاه بیرون می‌آمدم، یا کنار استخر بودم، یا در باشگاه، یا روی موتور. زندگی برای من در حرکت معنا داشت. مدرک غریق‌نجات بین‌المللی گرفته بودم، چون نجات دادن آدم‌ها را دوست داشتم. بارها برای بیرون کشیدن دیگران از آب آموزش دیده بودم، بی‌آن‌که فکر کنم روزی خودم جایی جان بدهم که هیچ راه نجاتی پیش رویم نباشد. شامگاه هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، من هم در خیابان‌های شهر قدس بودم. چند لحظه بعد، بدنم با گلوله‌های ساچمه‌ای زخمی شد و یک گلوله جنگی به لگنم نشست. مرا به بیمارستان شهید سلیمانی رساندند اما خون زودتر از هر کسی از من فاصله گرفت و همان‌جا، زندگی‌ام تمام شد. بعد از من، حتی بدرقه آخر هم مثل زندگی عادی نبود. مأموران امنیتی کنار پیکرم ایستادند و تنها خانواده درجه‌یکم اجازه داشتند در خاک‌سپاری حاضر شوند. مرا در بهشت فاطمه شهر قدس به خاک سپردند؛ بی‌آن‌که بسیاری از دوستانم فرصت آخرین خداحافظی را پیدا کنند. اما در مراسم چهلمم دوستانم سنگ تمام گذاشتند، به من می‌گفتند «جاویدنام روحت شاد»و فریاد می‌زدند «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده»؛ مادرم هم از من گفت، گفت که چقدر آدم‌ها را دوست داشتم، رفقایم، دوستانم، خانواده‌ام، بله من مردمم را دوست داشتم و نتوانستم در خانه بمانم. اگر امروز نامم جایی خوانده می‌شود، دوست دارم پیش از هر چیز مرا همان جوانی به یاد بیاورند که دست‌هایش برای ساختن کار می‌کرد؛ کسی که به‌جای ایستادن، همیشه در حرکت بود؛ میان کارگاه، استخر و جاده. زندگی من کوتاه شد، اما داستانم از همان خیابان‌هایی آغاز شد که هنوز صدای قدم‌های نسل من را به یاد دارند.