Shokoufeh Abdi

Shot directly in the head by regime forces while closing her photography studio to protect her daughters. She was an independent woman, photographer with her own studio, and mother of two children. Killed in front of her daughters' eyes while trying to shield them from gunfire. Body was returned to family after three days with serious threats. Funeral held at 5 a.m. with only parents present under heavy security supervision. Family threatened with arrest if they held any ceremony or spoke about her killing. Her daughter's Instagram account was blocked and her children were barred from continuing university education.

من شکوفه عبدی هستم؛ اهل شازند، ساکن اراک و مادر دو دختر. عکاسی کارم بود؛ در آتلیه «لوتوس»، در خیابان جنت اراک، لحظه‌های زندگی مردم را ثبت می‌کردم. از میان آن‌همه لحظه، تصویری می‌ماند که سال‌ها بعد می‌شد دوباره نگاهش کرد و کسی، جایی یا روزی را به یاد آورد. پیش‌تر نوشته بودم: «عکس‌ها با ثبت یک لحظه، راوی تاریخ می‌شوند.» زندگی من هم بیرون از قاب عکس‌ها ادامه داشت؛ با کار و مسئولیت‌های روزانه و دو دختری که مادرشان بودم. آینده برای من معنایی نزدیک و ملموس داشت: بزرگ‌شدن آن‌ها و ادامه زندگی در کنارشان. دی‌ماه ۱۴۰۴، اراک نیز به خیابان آمد. در روزهای خیزشی که با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی گسترش یافت و انقلاب شیروخورشید نام گرفت، خیابان‌های شهر محل حضور مردمی شد که آزادی می‌خواستند. من با دوربینم از تجمعات اعتراضی عکس می‌گرفتم؛ این بار لحظه‌هایی از اعتراض مردم شهرم را ثبت می‌کردم. نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی به سوی مردم شلیک کردند. گلوله به سرم اصابت کرد و زندگی‌ام را گرفت. دو دخترم مادرشان را از دست دادند و خانواده‌ام روزها به دنبال من گشتند. مقابل آتلیه، یک لنگه کفش خون‌آلود از من باقی مانده بود؛ نشانه‌ای دردناک در روزهایی که عزیزانم هنوز دنبال خبری از من بودند. پس از سه روز جست‌وجو، پیکرم پیدا شد. رنج خانواده‌ام با یافتن پیکرم پایان نگرفت. مقام‌های حکومتی دستور دادند ساعت شش صبح به خاک سپرده شوم. از خانواده‌ام سیصد میلیون تومان با عنوان «حق تیر» گرفتند؛ خانواده‌ای که عزیزش را با گلوله از دست داده بود، برای تحویل و وداع با او نیز زیر فشار قرار گرفت. پیکرم را به شازند بردند و در زادگاهم به خاک سپردند. توانا تاریخ خاک‌سپاری‌ام را ۲۲ دی ثبت کرده است. پس از من، دخترم برایم نوشت. در کلماتش، هم مادرش را صدا می‌زد و هم رفیقی را که از دست داده بود. نوشته بود با خاک‌سپاری من، انگار خودش هم دفن شده است. آن دل‌نوشته، روایتی از ادامه رنج در زندگی بازماندگان بود؛ رنجی که با پایان مراسم خاک‌سپاری تمام نمی‌شود. من شکوفه عبدی هستم؛ مادر دو دختر و عکاسی از اراک. از من عکس‌ها، نوشته‌ای درباره حافظه تصویر و خانواده‌ای داغدار باقی مانده است. روایت زندگی‌ام را حفظ کنید؛ با نامم، کارم و حقیقت آنچه بر من گذشت.